ผู้เขียน หัวข้อ: fic: Abnormal is my life[เรื่องยาว]  (อ่าน 3406 ครั้ง)

psynis

  • Newbie
  • *
  • กระทู้: 90
fic: Abnormal is my life[เรื่องยาว]
« เมื่อ: พฤศจิกายน 08, 2011, 18:52:40 »


เขียนเรื่องนี้ด้วยความปวดหัวอย่างแรง อยากเขียนระบายมากๆไม่รู้จะทำไงเขียนฟิคซะเลย- -




เรื่องนี้ใกล้เคียงกับชีวิตผมเล็กน้อยนะครับ   จริงในบางส่วนและบางเรื่องไม่จริง 



Title: Abnormal is my life(ความผิดปกติคือชีวิตของผม)

Rate: 18(อย่ารู้อายุคนเขียนเชียว)

author: psynis

Type: Drama-Guro-Liar-Blood-Kill-Inhumanity-No mercy-kill myself
(ประเภทของเนื้อเรื่อง// ดราม่า-กุโระ-หลอกลวง-เลือดสาด-ฆ่า-ไร้มนุษยธรรม-ไร้ความปราณี-ฆ่าตัวตาย)


เดียวมีคนถามทำไมต้องเขียนประเภท เพราะเรื่องนี้มันสุดๆครับ- - อ่านไปอ่านมาแอบทำร้ายจิตใจผู้อ่าน


หมายเหตุ* เรื่องนี้อาจมีหลายตอนนะครับ คิดว่าอาจจะหยุดเขียนเรื่่องนี้ถ้าขี้เกียจไม่ก็ ไม่มีใครมาเม้น


----------------------------------------------------------

PART 1



ได้แต่เพียงเฝ้าคอย...เฝ้าคอยอะไรบางอย่างที่ไร้สาระ

เฝ้าคอย...ให้ตัวเองกลับมาได้ดั่งคนปกติทั่วไป

......เฝ้าคอยมานานจนอยากอาเจียน อยากฆ่าตัวตายไปเสียพ้นๆ




ทุกอย่างมันเริ่มต้นตั้งแต่เมื่ออายุได้ 7 ปี




ตอนนั้นผมยังไม่ได้เข้าโรงเรียนชั้นประถม 1




"พี่มาเล่นกับผมหน่อยสิ"น้องของผมพูดพร้อมมอง ผมจ้องกลับอย่างเงียบๆก่อนจะละสายตากลับไปอ่านหนังสือเหมือนเคย





"....."ไร้คำตอบจากผม ผมไม่อยากคุยกับใครตอนนี้เพราะอารมณ์ไม่ดี




"พี่มาเล่นกับผมหน่อยได้ไหม"น้องผมถามซ้ำไปเรื่อยๆ ด้วยความรำคาญผมจึงตอบ ไม่ เมื่อได้ยินคำตอบนั้นน้องจึงรีบขโมยหนังสือจากมือผมเอาขึ้นไปซ่อน ผมวิ่งตามไป รู้สึกหงุดหงิดอย่างมาก




"เอาหนังสือไปซ่อนไว้ที่ไหน"ผมเอ่ยเสียงเรียบ น้องเดินลงมามองผมทำหน้าไม่รู้เรื่องทั้งๆที่ผมเห็นชัดๆว่ามีรอยยิ้มอยู่ที่มุมปาก




".....ไม่รู้เรื่อง หายไปไหนแล้วก็ไม่รู้"น้องผมตอบ นั่นสร้างความโมโหขึ้นอย่างรุนแรงจนตัวเองทำอะไรบางอย่างลงไป...ที่ไม่คาดคิด นั่นก็คือการบีบคอน้องชายแท้ๆของตัวเองอย่างไม่คิดปราณี




"หะ..หายใจไม่ออก"น้องผมดิ้นอย่างทุรนทุรายพร้อมตะโกน นั่นทำให้แม่เดินเข้ามาเห็นเข้าพอดี




"ทำอะไรน่ะ อย่าไปบีบคอน้องสิ"แม่พูด ผมจึงรีบปล่อยพลางคิดว่าแย่แล้ว แต่แม่กลับวิ่งเข้าไปหาน้องแล้วดู ก่อนจะเอ็ดด่าผมอย่างหนัก




"ด่าผมทำไม ก็มันหาเรื่องก่อน"ผมตอบอย่างเฉยชา ทำสีหน้าราวกับว่าถ้าแม่ไม่เข้ามาห้ามผมก็ฆ่ามันกับมือได้แล้วแท้ๆ




"แต่นั้นเป็นน้องแท้ๆของลูกเลยนะ"แม่เริ่มเอ็ดผม ผมเริ่มขี้เกียจเถียงเพราะคิดว่านั่นอาจเป็นเพียงครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่น้องทำแบบนี้...แต่ผมคิดผิดเมื่อเหตุการณ์นี้มันเกิดขึ้นซ้ำๆๆๆ และผมก็จะโดนด่าอยู่ร่ำไป




 จนกระทั่งผมเริ่มไม่แสดงความรู้สึกอะไรออกมา เมื่อถูกดุเพียงเพราะคิดว่านั่นเป็นเรื่องที่ธรรมดาแล้ว เนื่องจากการถูกดุเกิน1ครั้งต่อวันทำให้ผมเริ่มรู้ว่าควรจะปฏิัติยังไงไม่ให้โดนด่า





จนกระทั่ง...เมื่อมันผ่านไปได้สักสามปี จนผมอายุ 10ปี ถึงได้รู้ว่าชีวิตผมมันเริ่มที่จะเปลี่ยนแปลงตลอดกาล




อย่างที่ไม่อาจย้อนกลับคืนมาได้อีก



ใช่ตั้งแต่เริ่มขึ้นป.3





"เฮ้ย ทำไมไม่ยิ้มซะบ้างเลยวะ เย็นชาอยู่ได้"เพื่อนร่วมห้องคนนึงทัก ผมมองเขาแบบเงียบๆ ก่อนจะนั่งมองท้องฟ้าต่อ อย่างไม่สนใจคิดตอบคำถามนั้นเลย





"......"ผมเงียบ ทำเป็นไม่สนใจ เพื่อนจึงแกล้งผมต่างๆนานาๆ นับหลังจากวันนั้น แกล้ง...เลวร้าย....อย่างที่สุด สารพัดวิธี เช่น ขโมยของ ขโมยเงิน โยนความผิดให้ รุมแกล้งกันทั้งห้อง จนในที่สุดผมก็ทนไม่ไหว





.........ไม่รู้ตัวเองกำลังทำอะไร แต่ผมทนแรงกดดันนี้ต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว

ผมจะฆ่าตัวตาย........





คิดเตรียมการไว้เสร็จสรรพ ผมตั้งใจจะฆ่าตัวตายโดยใช้มีดที่อยู่หลังครัว สับคอตัวเองให้ขาดแล้วตายตรงนั้นซะ



แต่แล้ววันนั้น...ผมก็ไม่ได้ฆ่าตัวตาย ไม่สิ ......




"ข่าวฆ่าตัวตายออกมาอีกแล้ว คนพวกนี้คิดสั้นจริงๆ"พ่อผมบ่นอย่างหงุดหงิดขณะนั่งอ่านหนังสือพิมพ์




"เขาอาจเบื่อโลกแล้วก็ได้มั้ง"ผมตอบอย่างขอไปที ที่ผมอยากฆ่าตัวตายเพราะผมทนแรงกดดันไม่ไหวแล้ว ผมกำลังจะฆ่าตัวตายแต่ไม่อยากบอกใคร




"ถ้าลูกของพ่อฆ่าตัวตายเมื่อไหร่ พ่อจะไม่เสียใจเลย"ถึงคำพูดของพ่อผมจะดูแปลกๆ ในตอนนั้นผมยังไม่รู้คำตอบหรอก




"ทำไมถึงไม่เสียใจละ?"




"พ่อจะไม่เสียใจที่ลูกตาย แต่พ่อจะเสียใจเพราะสั่งสอนลูกไม่ดีถึงให้คิดสั้น"พ่อผมตอบ ....แต่ผมสนใจเมื่อไหร่ ผมทนมานานแล้ว ทนภายใต้คำด่าในครอบครัว ทนการถูกแกล้งในสังคม มันทนไม่ไหวจนผมต้องถูกบีบบังคับอับจนต้องฆ่าตัวตาย




ในคืนนั้นผมย่องมาที่หลังครัวตอนกลางคืน มั่นใจว่าทุกคนหลับดีแล้ว ผมเดินตรงเข้าไปยังห้องครัว ในใจคิดลังเล....เสียใจ....แต่ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว...ที่จะต้องอยู่ในโลกอันโสมมแห่งนี้ ในใจคิดเสร็จก็หยิบมีดอีโต้ออกมาจากแผงแทงลงไปที่ผิวเนื้อตัวเองอย่างแรง!!





ฉัวะ!!




หยาดโลหิตไหลทะลักออกมาจำนวนมาก ผมร้องโอ้ย เมื่อมีดถูกปักเข้าไปที่แขนตัวเองอย่างแรงจนถึงกับเห็นกระดูก ผมมองแผลนั้นกัดริมฝีปากจนเลือดแทบไหล ทำไม...ยังไม่ตายสักที ว่าจะตั้งใจฟันเข้าไปอีกทีก็ได้ยินเสียงร้องเรียก





"ทำอะไรน่ะ"พ่อผมวิ่งเข้ามา ผมมองพ่อที่เดินเข้ามาใกล้...รู้สึกปวดหัว สติใกล้จะดับ อยากร้องไห้ว่าทำไมตัวเองไม่ตายไปพ้นๆสักที ดูเหมือนพ่อผมจะตกใจมากว่าผมทำอะไรจึงเดินเข้ามาช่วยและพาผมไปยังโรงพยาบาล ปู่ที่เดินมาเห็นก็ดูตกใจขับรถพาผมไปส่งทันที





....ทำไมไม่ปล่อยให้ผมตายละ.....




ขณะที่ผมคิด สตินั้นมันใกล้จะดับ...เลือนรางเพราะเลือดออกเยอะเกินไป ไม่มีใครรักผมบนโลกแล้วไม่ใช่เหรอ...ไม่สิ ถ้าเขาไม่รักแล้วจะช่วยผมทำไม หรือว่านั่นก็แค่โกหก... รู้สึกภาพเลือนรางตรงหน้าก่อนสติจะดับลงเมื่อหมอฉีดเข็มอะไรบางอย่างให้




...พอตื่นขึ้นมาอีกครั้งผมก็มาอยู่ที่บ้าน ไม่สิ มันไม่ใช่ความฝัน ผมมองแผลบนแขนตัวเองซึ่งเป็นรอยน่าขยะแขยงจวนเจียนอยากจะตัดแขนตัวเองทิ้ง




"ตื่นแล้วเหรอ"ปู่ผมพูดขณะละสายตาจากหนังสือพิมพ์




แล้วหลังจากเหตุการณ์นั้น.....ผมก็เริ่มสนิทกับปู่ตัวเองมากขึ้น ดูเหมือนว่าปู่จะรักผมมากเพราะเวลาจะให้ของมักให้ผมเพียงคนเดียวและยังบอกผมว่าอย่าไปบอกน้องอีก รู้สึกเหมือนเวลาที่มีคนที่ห่วงใยตัวเองแล้วรู้สึกดี....




....ถ้าเหตุการณ์ทั้งหมดไม่ใช่ความฝัน.....




"ดูเหมือนปู่จะเสียชีวิตแล้วละ"พ่อผมเอ่ยระหว่างรับผมกลับจากโรงเรียน ผมอึ้งทันที พลางคิดว่าล้อเล่นโกหกกันหรือยังไง




"เป็นไปไม่ได้หรอก โกหกใช่ไหม?"ผมเอ่ยอย่างกล้าๆกลัวๆรู้สึกอยากจะอ้วก อยากจะตาย ถ้าไม่มีปู่ผมคงฆ่าตัวตายไปแล้ว ก็..บนโลกนี้ไม่มีใครรักผมแล้วนี้




"......ปู่เขาหัวใจวายตาย ไม่รู้รึไงว่าปู่เป็นโรคหัวใจ"พ่อผมตอบ ผมมองด้วยสีหน้าอึ้งพูดอะไรไม่ถูก พยายามปฏิเสธ....โกหกคำพูดที่ได้ยิน




.....แต่สุดท้ายผมก็ได้เห็นงานศพของปู่ผมเอง.......


........ตั้งแต่นั้น ผมก็แสดงอารมณ์ไม่เป็นอีกแล้ว เริ่มโกหกตัวเอง...ให้อยู่กับสังคม......



----------------------------------------------------------------------------------


ตอนที่ผมแทงตัวเองนี้ไม่จริงนะครับแต่ผมเคยคิดอยากฆ่าตัวตายจริงๆตอนป.3ส่วนสาเหตุก็ตามเนื้อเรื่อง    แต่ที่ไม่ฆ่าเพราะมีเหตุอะไรบางอย่างมาฉุดผมเอาไว้ซะก่อนเลยไม่ได้ฆ่าตัวตาย

แต่ที่แทงตัวเองนี้เปรียบเทียบกับอุบัติเหตุ คือผมได้รับอุบัติเหตุตั้งแต่ยังเด็กจนมันกลายเป็นแผลเป็นไปชั่วชีวิตเลย


ความจริงยังเขียนฉากดราม่าไม่ครบด้วยซ้ำ...


**ตอนนี้ใกล้เคียงกับชีวิตจริงของผมมาก เดียวหาว่าเขียนดราม่า เรื่องจริง- -ครับ


อ่านแล้วก็เม้นบ้างละ(ใครจะอ่าน เขียนซะยาว)



...ส่วนเรื่องที่มาเขียนต่อเพราะผมเริ่มเกิดอาการแบบ..ไม่ได้เขียนนี้แย่แน่ๆ ทำนองนั้นว่าไม่มีที่ระบาย...//หลบมีด






















>>>:"๐Life_EditIoN_ライフ๐":<<<

  • Location:หน้าคอม
  • Newbie
  • *
  • กระทู้: 88
  • เสพความวายเป็นชีวิตจิตใจ:)
    • facebook
Re: fic: Abnormal is my life[เรื่องยาว]
« ตอบกลับ #1 เมื่อ: พฤศจิกายน 08, 2011, 19:25:00 »
ไม่รู้สิ ฟิกเนี่ย มันสะท้อนชีวิต จริงๆ น่ะแหละ g#014

ใครๆก็เคยเป็นแบบนี้ทั้งนั้น อยู่ไปก็เหมือนไม่มีใครสนใจ เหมือนอยู่ไปก็น่าเบื่อ

ไร้ค่า..............  woon_555
เดี๋ยวสิเห้ย woon_shock อายุ 12แต่ดันมาอ่านฟิก r18

Me////โดนถีบ
ฟ้าxแดง จงเจริญヽ(;▽;)ノ

psynis

  • Newbie
  • *
  • กระทู้: 90
Re: fic: Abnormal is my life[เรื่องยาว]
« ตอบกลับ #2 เมื่อ: พฤศจิกายน 08, 2011, 19:42:16 »
ไม่ต้องห่วงครับเพราะความจริงผมก็อายุ12 (เลวร้ายซะยิ่งกว่า)//หลบมีด woon_555

>>>:"๐Life_EditIoN_ライフ๐":<<<

  • Location:หน้าคอม
  • Newbie
  • *
  • กระทู้: 88
  • เสพความวายเป็นชีวิตจิตใจ:)
    • facebook
Re: fic: Abnormal is my life[เรื่องยาว]
« ตอบกลับ #3 เมื่อ: พฤศจิกายน 09, 2011, 06:17:38 »
เห็น จขกท
ฟ้าxแดง จงเจริญヽ(;▽;)ノ

>>>:"๐Life_EditIoN_ライフ๐":<<<

  • Location:หน้าคอม
  • Newbie
  • *
  • กระทู้: 88
  • เสพความวายเป็นชีวิตจิตใจ:)
    • facebook
Re: fic: Abnormal is my life[เรื่องยาว]
« ตอบกลับ #4 เมื่อ: พฤศจิกายน 09, 2011, 06:20:11 »
เวร คอมเด้ง  woon_cry

ว่า เห็นจขกท. แต่งนิยาย r18 เลยคิดไปไกลนู้นเลยว่า จขกท  อายุ25+

ปล.แต่งต่อก็ดีน่ะ ไม่มีใครอ่านแต่เราอ่านอยู่น้อ  woon_hurt

Me////โดนถีบ
ฟ้าxแดง จงเจริญヽ(;▽;)ノ

psynis

  • Newbie
  • *
  • กระทู้: 90
Re: fic: Abnormal is my life[เรื่องยาว]
« ตอบกลับ #5 เมื่อ: ธันวาคม 04, 2011, 18:52:20 »
มาต่อตอนที่สองละครับ


 Title : Abnormal is my life
Rate : 18+
Author : psynis
Note: ช่วงนี้คนแต่งไม่ค่อยว่างเท่าไหร่ แต่ก็ยังหาเวลามาลงได้เนอะ- -  จากนี้จะไม่จริงละ



---------------------------------------------------------------------------------------------------------



วันนี้...ถูกกดดันอีกแล้ว




ผมมองท้องฟ้าที่อากาศดี สายตาเลื่อนลอย...เหมือนไม่อยากจับต้องอะไรอีกแล้ว ไม่อยากทำอะไร...






......ทนไม่ไหวแล้ว......







ครืด..






ผมเปิดประตูห้องเรียนเข้ามาในช่วงพักเที่ยง ผมมองกลุ่มคนในห้องที่กำลังนั่งอยู่....คนที่นินทาผม กลั่นแกล้ง กดดัน






"อ้าว ว่าไง เข้ามาทำอะไรแถวนี้ละ" มีคนนึงหันมาพูดกับผม มองมาด้วยหางตา ก่อนจะหันหน้าไปและหัวเราะกับเพื่อน ผมมองหนังสือที่ถูกฉีดขาดบนโต๊ะอย่างไม่มีชิ้นดี หนังสือที่ผมชอบมากที่สุด  ไม่รู้ผมกำลังทำอะไร..แต่ได้ยินเสียงกรีดร้องตามมา





"อ้ากกกกก ไม่ โอ้ยย อ่อก " ผมฟังเสียงนั้นด้วยจิตใจที่เหม่อลอย..ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ รู้ตัวอีกที ตำรวจก็มายังที่โรงเรียน...เพราะมีเหตุฆาตกรรมสังหารหมู่ขึ้น แต่เหมือนทางโรงเรียนพยายามปิดเรื่องนี้ เลยไม่เป็นข่าวเลยแม้แต่น้อย




-------------------------------------------------------------------------------------------------------






จิ้บ จิ้บ..





............ผมทำอะไรลงไป...........






ในใจนึกหวาดกลัวขณะมองมือตัวเอง...มือที่เต็มไปด้วยเลือด มือที่กำลังกำมีด สายตาที่เบิ่งค้างอย่างไม่เชื่อว่าลูกชายของตัวเองจะกล้าทำแบบนี้






.......มือที่ฆ่าครอบครัวของตัวเอง.......







ผมไม่ใช่คน...เพราะคนต้องไม่ฆ่าครอบครัวตัวเอง








............ผมเป็นปีศาจที่เกิดมาเพื่อ ล้างแค้น เท่านั้น.......






.....ต้องไม่รู้สึกอ่อนข้อ ปราณีให้เหยื่ออีกแล้ว..ไม่ปราณี ฆ่าเท่านั้น........







' ไม่เอา...ไม่ฆ่าใคร' ได้ยินเสียง...ว่าให้อย่าฆ่าใคร ผมไม่ได้อยากฆ่า เป็นเพราะพวกมันต่างหาก..พวกมันที่ทำกับผมแบบนี้ รู้สึกเจ็บแค้น..ทนไม่ไหว กดดันจนต้องถูกบีบให้ฆ่า






" รายงานข่าวนะคะ ตอนนี้เกิดเหตุฆาตกรรมที่บ้านหลังหนึ่ง เป็นการสังหารหมู่ ขณะนี้ทางเราได้สืบสวนผู้เกี่ยวข้องหมดแล้ว ยังไม่ทราบรายละเอียดที่แน่ชัดแต่บุตรชายของบ้านนี้ได้หายตัวไป.."





-------------------------------------------------------------------------------------------------------------






คืนนั้นผมเดินออกไปท่ามกลางหิมะที่หนาวเหน็บ หิมะตกลงมาเป็นจำนวนมาก ผมเดินทางมายังตอนกลางคืน...เป้าหมายที่ผมจะมาคือที่โรงเรียนของผมนั่นเอง...
 




ผมหยิบไฟแช็กกับน้ำมันออกมาจากกระเป๋า เดินขึ้นตึกไปยังชั้น ห้องที่ผมเรียน...เพื่อจะเผามันให้หมด ทั้งความทรงจำ ควาามรู้สึก อดีตที่ผ่านมา ผมราดน้ำมันไปทั่ว ก่อนจะจุดไฟ... ไม่คิดที่จะหนี ปล่อยให้ตัวเองโดนไฟคลอกตายในนั้น...




...ลาก่อนอดีตทั้งหมดของผม.....




ภาวนาเพียงสั้นๆ ก่อนที่จะรับรู้ได้ถึงลมหายใจ ความทุกข์ทรมาณครั้งสุดท้าย







....ภาวนา ให้กับคำขอครั้งสุดท้าย....



--------------------------------------------------------------------------------------------------


เหมือนจะแต่งสั้นและตัดจบไปหน่อย..ขอโทษนะครับ ช่วงนี้คนแต่งเกิดอาการหมดมุก//ไม่ใช่ละ

ช่วงนี้อ่านฮิกุแล้วแทบคลั่ง..//แล้วปกติไม่บ้าสินะ  อ่านแล้วอยากลุกมาเชือดคนแฮะ...- -

มันเลยคิดฟิคขึ้นมาได้น่ะครับ ขอให้สนุกกับตอนจบของเรื่องนี้นะฮะ