ผู้เขียน หัวข้อ: ก๊อบมาอย่ามาด่า(เอาให้ดูอ่า)  (อ่าน 12102 ครั้ง)

noiizmax

  • Jr. Member
  • **
  • กระทู้: 306
ก๊อบมาอย่ามาด่า(เอาให้ดูอ่า)
« เมื่อ: มกราคม 14, 2012, 20:45:52 »
                                       ปฐมบท "บทแห่งการกำเนิดสงคราม"
ท้องฟ้ายามรัตติกาลมันช่างมือมิด  แต่พื้นแผ่นดินข้างล่างกับแดงฉานไปด้วยเลือด ทั้งซากศพเก่าและซากศพใหม่ ดูแล้วช่างน่าเศร้านัก
อันเกิดมาจากมหาสงคราม ระหว่างเทวีแห่งความมึดและความตาย "อาทรัม"  กับ เทพมารดาแห่งแสงสว่าง "เทวีลูซิส"
เทวีอาทรัม มีกำลังพล คือ เผ่าพันธ์ที่แข็งแกร่ง ดุร้าย กระหายสงคราม เป็นที่สุด คือ เผ่าพันธ์ ซอร์เรียน
เทวีลูซิส มีกำลังพล คือ พันธมิตรแห่งแสง ได้แก่ มนุษย์ เอลฟ์ ก๊อบบลิน คนแคระ และชาวสมิง
สงครามนี้เกิดมาจาก เทวีอาทรัมได้ปลุกระดมเหล่าซอร์เรียน ว่าเผ่าพันธ์ซอร์เรียนสืบเชื้อสายมาจากเหล่ามังกร ที่เคยปกครองโลกมาก่อน และใช้ความเชื่อนั้นและอ้างสิทธิในการรุกรานและบุกยึดครองดินแดนอื่น
เหล่าพันธมิตรแห่งแสง แม้มีกำลังพลมากกว่าซอร์เรียน แต่ก็หาได้เปรียบไม่ เพราะซอร์เรียนแข็งแกร่งมากกว่าที่คิด เหล่าพันธมิตรแห่งแสงได้ล้มตายไปเป้นจำนวนมาก จนเกือบจะถึงวาระสุดท้ายของพันธมิตรแห่งแสง
เทวีลูซิส ได้ใช้พลังเกือบทั้งหมด สร้างดาบแห่งแสงขึ้นมา ฟาดฟันใส่ เทวีอาทรัม จนได้รับบาดเจ็บสาหัส และเทวีลูซิสยังใช้กำลังเฮือกสุดท้าย ฟันลงไปที่แผ่นดิน ทำให้แผ่นดินที่กว้างใหญ่แยกออกเป็น 2 ส่วน ให้เหล่าซอร์เรียนได้อยู่แผ่นดินทางเหนือ และเหล่าพันธมิตรแห่งแสงได้อยู่ที่แผ่นดินทางใต้ แล้วเทวีลูซิสก็ได้เอาดาบแห่งแสงปักลงไปที่กลางมหาสมุทร ทำให้เกิดมหาน้ำวนที่ใหญ่ที่สุดกั้น 2แผ่นดินนี้ไว้ ไม่ให้เหล่าซอร์เรียนมารุกรานได้อีกต่อไป
และเทวีอาทรัมที่โดนเทวีลูซิสฟันด้วยดาบแห่งแสง ได้เอยวาจาด้วยเสียงอันดังก้องไปทั่วว่า " สักวันข้าจะกลับมาทำลายล้างพวกพันธมิตรแห่งแสงให้สิ้น " และยังพูดทิ้งท้ายไว้เป็นเหมือนคำพยากรณ์ว่า "วันใดที่แผ่นดินทั้ง 2สั่นสะเทีอนเลื่อนลั่น วันใดที่ฝนตกเป็นสายเลือด วันใดที่คนตายกลับฟื้นคืน และวันใดที่กลางวันไร้แสงสว่างตกอยู่ในความมึดมิด วันนั้นข้าจะกลับมาอีกครั้ง " พอเทวีอาทรัมพูดจบก็ได้สลายตัวไป
และมหาสงคราม ก็จบลงตรงนี้ 
ซอร์เรียนก็ไม่สามารถที่จะรุกรานได้อีก
เอลฟ์ที่เหลือคนไม่ถึงพันก็ได้รวมตัวและไปอาศัยอยู่ที่ใจกลางป่าลึก ของGrand Forest และก็ไม่มีใครได้ข่าวจากพวกเอลฟ์อีกเลยนับแต่นั้นมา
ก๊อบบรินและคนแคระ ก็เหลือคนแค่ไม่กี่ร้อย ก็ได้อาศัยตามเมืองต่างๆของมนุษย์ และทำงานให้กับมนุษย์ คนแคระที่มีฝีมือในการสร้างอาวุธและเกราะ ก็ทำงานโดยการเป็นช่าง ตีดาบตีเกราะ ขายตามเมือต่างๆ ก๊อบบลินก็เปิดร้านขายของและทำงานเกี่ยวกับส่งสินค้า
ชาวสมิง เหลือคนเป็นหมื่น เลยขอแยกตัวไปอาศัยที่เมืองวิลเดอวู๊ดและกลางป่าในแถบเมืองวิลเดอวู๊ด
มนุษย์ เหลือคนเยอะที่สุด เลยแยกย้ายกันไปสร้างเมืองต่างๆ และพยายามฝึกฝนฝีมือและพัฒนาอาวุธและกำลังพล
ส่วนเทวีลูซิส หลังจากการที่ช่วยเหล่าพันธมิตรแห่งแสงทำให้พลังแห่งแสงหายไปหมด เทวีลูซิสก็ได้กลับไปยังสวรรค์ และไม่ลงมาอีกเลย

เวลาผ่านไปจาก 10ปี เป็น 100ปี จากมหาสงครามกลายเป็นประวัติศาตร์ เล่าต่อๆไปกลายเป็นเรื่องเล่า และกลายเป็นนิทานไปในที่สุด..........
แต่อีกไม่ช้า เรื่องเล่า และนิทานเรื่องนี้ กำลังจะกลับมาอีกครั้ง มหาสงครามก็จะกลับมาอีก แล้วคราวนี้ฝ่ายไหนจะชนะ.....................

เนื้อเรื่องและรายละเอียดบางส่วนเราได้อ้างอิงมาจากPJ1.นะ แล้วเอามาแต่งแต้มลงไปอีกอะ อีกอย่างเราได้PMไปขออนุญาตจากท่านNizeแล้ว^^ว่าให้เขียนได้เฉพาะในบอร์ดให้คนในบอร์ดได้อ่านกัน
ขออนุญาตยืมแผนที่ขอทางทีมงานมาผูกเรื่องหน่อยนะ^/\^

noiizmax

  • Jr. Member
  • **
  • กระทู้: 306
Re: ก๊อบมาอย่ามาด่า(เอาให้ดูอ่า)
« ตอบกลับ #1 เมื่อ: มกราคม 14, 2012, 20:46:16 »
        บทที่1. สหายต่างเผ่าพันธ์

     ณ. ป่าที่เขียยชะอุ่มไปด้วยต้นไม้ใกล้ๆกับหมู่บ้านเซาเทิร์นไซร์ มีเสียงต่อสู้ดังกึกก้องจนทำให้เหล่ากบป๊อกกี้ตกใจพากันไปแอบซ่อนตัวกันมิด
การต่อสู้ที่ว่านั้นคือ วุ้นราชันย์กำลังต่อสู้อยู่กับเหล่าคาเดทนับ 10คน "ไอ้เด็กพวกนี้มากันไม่รู้กี่ครั้งแล้ว แล้วก็สลบกลับไปทุกทีมันก็ยังไม่เข็ด
กันสักที" วุ้นราชันย์พูดกับเหล่าคาเดทที่รุมเค้าอยู่ "ให้ข้าช่วยไหมลุงวุ้นราชันย์" ชายที่เอยปากช่วยนั้น เป็นชายหนุ่มร่างสูงอยู่ในชุดไฟเตอร์(นักดาบ) หน้าตาคมเข้มตัดกับผมสั้นสีแดงเพลิง ที่กำลังนั่งขัดดาบยาวแกร่งอยู่ ด้ามดาบสลักชื่อว่า ราฟาเอล วาล็อค " ไม่ต้องหรอก พวกเด็กๆแบบนี้เดี๋ยวข้าก็จัดการหมดแล้ว ข้าอัดกับไอ้เด็พวกนี้จนชินแล้ว" วุ้นราชัยกล่าวกับราฟาเอลอย่างอารมดี โดยที่ปากก็พูด ส่วนมือก็คอยตบพวกเด็กๆที่มารุมอัดลงไปนอนกองที่ละคนสองคนนหมด "หวังว่างวดนี้พวกนี้มันคงเข็ดกันสักทีนะ" วุ้นราชันย์พูดพร้อมกับเอาผ้ามาเช็ดที่หน้าตัวเอง "งวดนี้พวกเด็กๆเล่นเอาลุงเหงือแตกเลยหรือ ฮ่าๆๆๆ" ราฟาเอลถามแล้วหัวเราะต่อ "ก็ข้ามันแก่แล้วนี่น่าเจ้าก็รู้ แต่ก่อนข้าชื่อวุ้นแก่ แต่ตอนหลังพวกวุ้นทั้งหลายมันยกย่องข้าให้เป็นราชันย์แห่งวุ้น ข้าก็เลยจำใจรับตำแหน่งนี้มาแบบหลีกเลี่ยงไม่ได้" วุ้นราชันย์อธิบายให้ราฟาเอลฟังด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้มและยืดอก เพราะภูมิใจในชื่อนี้ของตัวเอง " แล้ววันนี้นึกอะไรขึ้นมาถึงมานั่งขัดดาบอยู่แถวนี้ละ บ้านช่องไม่มีอยู่หรือ"วุ้นราชันย์ถามด้วยความสงสัย "ก็ไม่มีอะไรหรอก ข้าแค่มานั่งชมนกชมไม้ไปตามประสาของข้าอะ เออ นี่นะเกือบลืม เอายาโพชั่นไปดื่มแก้กระหายสิช่วยได้นะ" ราฟาเอลตอบยิ้มๆ และยื่นขวดโพชั่นให้วุ้นราชันย์ไปหลายขวด "แหมกำลักระหายพอดีเลยยาโพชั่นของพวกเจ้านี่อร่อยดีจริงๆ กินแล้วซู่ซ่ามีแรงขึ้นมาทันใด" วุ้นราชัย์กล่าวอย่างอารมี พร้อมินยาโพชั่นไปด้วย

     "พี่ราฟาเอลๆๆๆอยู่แถวนี้ไหมตอบด้วย" เสียงเรียกชื่อนักดาบหนุ่มดังมาแต่ไกล พร้อมด้วยเจ้าของเสียงที่เป็นสาวน้อยอายุไม่น่าเกิน 18ปี หน้าตาน่ารัก ตาโตสีดำ ผมยาวสีแดงเพลิงซึ่งสีผมตัดกับชุดแคสเตอร์สีน้ำเงิน (นักเวทย์)สาวน้อยนักเวทย์นี้มีนามว่า โซเฟีย "แฮ่กๆๆ นึกแล้วว่าพี่ต้องอยู่แถวนี้อยู่กับตาลุงวุ้นแก่นี่อะ" สาวน้อยพูดพร้อมด้วยอาการเหนื่อยหอบ " พูดอะไรแบบนั้นสาวน้อย ข้าเปลี่ยนชื่อแล้วนะจากวุ้นแก่ เปลี่ยนเป็นวุ้นราชันย์แล้วนะ" วุ้นราชันย์พูดอธิบายพร้อมทั้งยักคิ้วหลิ่วตาให้กับสาวน้อยนักเวทย์ "ว้าแย่จัง...ขอโทษด้วยจ้าไม่รู้ว่าลุงเปลี่ยนชื่อแล้ว ขอโทษจริงๆจ้า" สาวน้อยนักเวทย์พูดขอโทษกับวุ้นราชันย์พร้อมทำท่าเอามือมาแตะที่ข้างหัว แล้วเอียงคอลงไปด้านข้างทำท่าแบบคิกคุน่ารัก " แหมทำคิกคุน่ารักแบบนี้ มาเป็นแฟนลุงวุ้นไหมละจ๊ะ" วุ้นราชันย์พูดพร้อมยิ้มแบบเจ้าเล่ห์ "เฮ้ยๆๆ ไม่ต้องเลยนี่น้องสาวของข้านะ เจ้าก็รู้ยังจะมาทำแบบนี้อีก เดี๋ยวก็โดนหรอก" ราฟาเอลพูดเตือนพร้อมกำหมัด "ข้าก็แค่ล้อเล่นเจ้ากับน้องสาวเจ้านิดเดียวเอง ฮ่าๆๆ" วุ้นราชันย์พูดและหัวเราะอย่างดีใจที่แกล้งนักดาบหนุ่มได้ "แล้วเจ้ามาตามพี่ถึงที่นี่มีธุระด่วนอะไรหรือโซเฟีย ราฟาเอลถามน้องสาวด้วยความสงสัย "ข้าจะมาบอกว่าประกี้มีสาร์นมาจากเมืองปราสาทเซาร์เทิร์ฟอร์ดว่า ท่านเซอร์อเล็กซ์ เรียกข้าและพี่ให้ไปหาด่วนเลยอะ" โซเฟียบอกข่าวสารอย่างรีบเร่ง "หา? ท่านเซอร์อเล็กเนี่ยอะนะเรียกเจ้ากับพี่ไปหา แสดงว่าต้องมีเรื่องอะไรแน่ๆเลย งั้นข้าก็ขอตัวลาก่อนนะวุ้นราชันย์ ไว้โอกาศหน้าข้าจะมาหาใหม่ งวดหน้าจะเอายาโพชั่นมาฝากเยอะๆเลยนะ" ราฟาเอลพูดบอกลาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มและตื่นเต้นที่ได้รับข่าวสารแบบนี้ "รีบไปเถอะไว้เจ้ามางวดหน้า เดี๋ยวข้าจะเตรียมระบำวุ้นและเยลลี่ให้เจ้าดู" วุ้นราชันย์กล่าวลาจากด้วยรอยยิ้มเหมือนกัน "ได้เลยงั้นข้าไปก่อนนะรักษาตัวดีๆด้วย บายๆๆๆ" ราฟาเอลและน้องสาวกล่าวอำลาวุ้นราชันย์แล้วรีบเร่งจากไปทันที

noiizmax

  • Jr. Member
  • **
  • กระทู้: 306
Re: ก๊อบมาอย่ามาด่า(เอาให้ดูอ่า)
« ตอบกลับ #2 เมื่อ: มกราคม 14, 2012, 20:46:40 »
  บทที่ 2. คำสั่งทำงานลับ

       ณ. ข้างกำแพงเมืองของเมืองเซาร์เทิร์นฟอร์ด เมืองใหญ่อันดับ 1 ที่มีผู้คนพลุกพล่าน " ว้าวๆๆๆ ถึงซะทีบริการรถไฟใต้ดินเถื่อนนี่มันสะดวกสบายจริงๆเนอะพี่เนอะ แป๊ปเดี่ยวเองก็ถึงละ" โซเฟียพูดพร้อมกับใบหน้าที่ยิ้มแย้มและตื่นเต้นไปที่เพิ่ได้นั่งรถไฟใต้ดิน "นั่งอะสบายแต่
คนที่แย่อะ ก็คือพี่นี่สิดูสิกระเป๋าตังแฟบเลย สงสัยต้องไปเบิกตังคืนกับท่านเซอร์อเล็กซ์ซะแล้วมั่งเนี่ย" ราฟาเอลพูดด้วยสีหน้าที่เศร้าสร้อย
พร้อมก้มดูเงินในกระเป๋าตังตัวเอง "ปะพี่งั้นเรารีบเข้าไปในตัวเมืองเถอะ ไปไหว้บูชาเทวรูปเทวีลูซิสก่อนแล้วค่อยเข้าไปหาท่านเซอร์อเล็กซ์นะ" น้องสาวตัวน้อยพูดพลางจูงมือพี่ชายไปพลางให้รีบเร่งเดินไปในตัวเมือง "โอ้..มากี่ครั้งยังไงก็ต้องมาไหว้เทวรูปองค์เทวีลูซิสทุครั้ง ไหว้แล้วสบายใจทุกครั้งเลย " น้องสาวพูดไปพร้อมด้วยหน้าตาที่ยิ้มแย้ม แต่สายตาของโซเฟีบกับมองไปที่ร้านขายเครื่องประดับที่ตั้งข้างๆกับร้านขายยาโพชั่น "เอาเถอะ งั้นเรารีบเดินเข้าไปด้านในของเมืองไปหาท่านเซอร์เอล็กได้แล้วละ จะได้รู้สักทีว่ามีเรื่องอะไรถึงเรียกพวกเรามาที่นี่ จะมามัวโอ้เอ้ไม่ได้แล้วนะยัยตัวดี" ราฟาเอลพูดพลางจูงมือน้องสาวลากเดินไปเพราะคิดไว้แล้วว่าน้องสาวตัวดีต้องแวะซื้อเครื่องประดับแน่ๆ " ง่าๆๆๆ พี่อะรู้ทันทุกทีเลย แวะหน่อยไม่ได้หรือเครื่องประดับสวยๆทั้งนั้นเลย น่านะๆพี่ชายรูปหล่อที่สุดของน้อง" น้องสาวตัวดีร้องอ้อนวอน แต่ลูกอ้อนนี้ก็ไม่ได้ผล เพราะก็ยังถูกพี่ชายจูงมือออกมาจากแถวนั้นและตรงไปที่ปราสาทของเซอร์อเล็กซ์

        ณ .ห้องรับรองชั้นในของห้องทำงานเซอร์เอล็กซ์ แต่ในห้องนี้มิได้มีพวกเค้าอยู่กัน 3คน แต่มีคนอยู่อีก1คน เป้นชายร่างใหญ่ผมดำสั้น แต่งชุดเต็มยศประกอบไปด้วย ชุดไฟเตอร์ชั้นสูง ผ้าคุมกำมะหยี่สีน้ำเงิน และหมวกบอยแค๊ปสีน้ำตาลเข้ม ชายคนนี้มีนามว่า " โจ " แต่ใครๆเรียกเค้าว่า " เฮียโจ " ผู้เป้นหัวหน้าของเหล่าไฟเตอร์ทั้งมวล  "พวกเจ้า 3 คนคงรู้จักกันดีแล้วนะ ข้าก็ไม่น่าถามเลยนะ เพราะพวกเจ้า 3คนเป้นญาติกันนี่  งั้นข้าจะขอเริ่มเข้าเรื่องเลยนะ" ท่านเซอร์เอล็กซ์ พูดถามด้วยสีหน้ายิ้มแย้มและสีหน้าก็กำลังเปลี่ยนไปพร้อมกับกำลัจะพูดเรื่องสำคัญ "พวกเจ้าคงอยากรู้ใช่ไหมที่ข้าเรียกพวกเจ้าทั้ง 3 คนมาที่นี่เพื่ออะไร ข้าจะบอกให้ฟัง ตอนนี้ข้าได้ข่าวอย่างลับๆบางอย่างมาว่าที่หมู่บ้านวิลเดอวู๊ดที่เป้นหมู่บ้านของพวกชาวสมิงกำลังมีปัญหาอยู่ รู้สึกว่าทางชาวสมิงบางพวกกำลังคิดทำการอะไรบางอย่างอยู่ ซึ่งนั่นอาจจะไม่เป้นผลดีกับพวกเราก็ได้ ข้าเลยอยากให้จ้า 2คนพี่น้องที่พอรู้จักกับชาวสมิงอยู่บ้างช่วยไปสืบหาข่าวมาทีว่าที่นั้นกำลังเกิดเหตการ์ณอะไรขึ้น เจ้า 2คนพี่น้องคิดว่าจะทำงานนี้ได้ไหม" ท่านเซอร์อเล็กซ์ บอกกล่าวเหตการ์ณให้คนทั้ง 3ฟังด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและวิตกกังวล " ไม่มีปัญหาเรา 2
คนพี่น้องพอรู้จักกับพวกชาวสมิงอยู่บ้างคงพอหาข่าวมาให้ท่านได้ เชื่อฝีมือพวกเราเถอะ" ราฟาเองพูดตอบพร้อมด้วยสีหน้าที่มั่นใจว่าสามารถทำงานชิ้นนี้ให้ลุล่วงได้ "ขอบใจเจ้า 2คนพี่น้องมากเลยนะ ส่วนเจ้าเฮียโจ เจ้ารีบคัดหาคนมาเป้นทหารให้ได้มากที่สุดในตอนนี้แล้ว ฝึกฝนให้เหล่าทหารพร้อมรบเสมอนะ เพราะไม่แน่ว่าอาจจะเกิดเหตุการ์ณที่เราคาดไม่ถึงก็ได้ ฉะนั้นอย่าประมาทเป้นอันขาด เข้าใจไหม" ท่านเซอร์อเล็กซ์บอกและบัญชาการคำสั่งด้วยสีหน้าเคร่งขรึมกับเฮียโจ " ได้เดี๋ยวข้าจะจัดการตามที่ท่านสั่งทุกประการ วางใจข้าได้เลย" เฮียโจรับคำสั่งด้วยท่าทางมั่งใจในการได้รับงานนี้เช่นกัน  " งั้นพวกจ้า 2คนพี่น้องก็พักค้างคืนที่เมืองนี้ก่อนแล้วกัน แล้วพรุ่งนี้ค่อยออกเดินทางก็ได้" ท่านเซอร์อเล็กซ์บอกกล่าวและยื่นถุงเงินให้ราฟาเอล 1ถุงไว้เป้นที่พักค้างแรมในเมืองนี้คืนนี้ "ขอบคุณท่านเซอร์มากเลย งั้นข้ากับน้องข้าขอตัวไปหาที่พักก่อนนะ ส่วนเรื่องงานที่สั่งรับรองได้เลยว่าไม่มีปัญหาแน่ ข้าจะทำให้สำเร็จลุล่วงให้ได้" ราฟาเอลพูดพร้อมกับโค้งคำนับให้เซอร์อเล็กซ์และโค้งให้เฮียโจ แล้วเดินออกไปที่พักในเมือง "พี่จ๋าๆข้าของเงินนิดหน่อยสิ ข้าจะไปซื้อเครื่องประดับร้านโน้นหน่อยอะ น่านะๆๆๆ" โซเฟียเอามือมาสะกิดเอวพี่ชายและพูดออดอ้อนเพื่อขอตัง " อะเอาไปเลยให้ได้เท่านี้นะ 10เหรียญทอง คงพอนะ ซื้อเสร็จแล้วมาหาพี่ที่โรงแรมหน้าเมืองด้วยละพี่รออยู่" ราฟาเอลพูดพลางหยิบงินให้ เพราะตัดความรำคาญที่น้องสาวอ้อนขอเงินไปซื้อของ รัตติกาลที่มืดมิดในคืนนี้ 2พี่น้องพักผ่อนกันอย่างสบายใจ ก่อนที่พรุ่งนี้ 2คนพี่น้อจะได้เจอบางสิ่งบางอย่าง....................

noiizmax

  • Jr. Member
  • **
  • กระทู้: 306
Re: ก๊อบมาอย่ามาด่า(เอาให้ดูอ่า)
« ตอบกลับ #3 เมื่อ: มกราคม 14, 2012, 20:46:57 »

                                                   บทที่3. เพื่อนร่วมทางปริศนา

          ณ. เช้าวันรุ่งขึ้นที่ห้องพักในโรงแรมของเมืองเซาร์เทิร์นฟอร์ท สองพี่น้องกำลังเตรียมตัวจะออกเดินทางเพื่อไปสืบข่าวขอชนเผ่าสมิง "ปะยัยน้องตัวแสบ พี่เช็คเอาท์โรงแรมแล้ว เตรียมตัวไปกันได้แล้ว อย่ามัวแต่กินอยู่สิเดี๋ยวก็อ้วนหรอก" ราฟาเอลเรียกให้โซเฟียเตรียมถือกระเป๋าส่วนตัวออกจากโรงแรมได้แล้ว แต่โซเฟียก็ยังนั่งกินขนมปังปิ้งอยู่เลย " แหมๆๆ กองทัพก็ต้องเดินด้วยท้องสิ กินอะไรรองท้องหน่อยสิเดี๋ยวก็ไม่มีแรงเดินทางหรอก ง่ำๆๆ" โซเฟียพูดอธิบายให้พี่ชายฟังแต่ปากก็ยังกินอยู่ " ตามใจเจ้านะ แต่เงินค่ารถไฟใต้ดินอยู่กับพี่นะ ถ้าไม่รีบมาจะไปหมู่บ้านสมิงหรือกลับบ้านไม่ได้นะ ฮ่าๆๆ" ราฟาเอลพูดด้วยอารมร่าเริงและพูดแหย่น้องสาวแล้วรีบวิ่งออกไปข้างนอกโรงแรมทันที "เง้อๆ ไอ้พี่บ้ารอด้วยสิ แงๆๆๆ" โซเฟียตะโกนว่าไล่หลังพี่ชายแล้วก็รีบวิ่งตามออกไปเช่นกัน "นี่แน่ๆๆ ไอ้พี่บ้าคิดจะทิ้งน้องสาวน่ารักๆแบบนี้ได้ลงคอหรือ" โซเฟียพูดไปก็เอากำปั้นทุบต้นแขนราฟาเอลไปด้วย "ขอโทษๆพี่ก็แค่แกล้งเจ้าเล่นแค่นี้เองทำเป้นโมโหไปได้" ราฟาเอลพูดขอโทษน้องสาวพร้อมทั้งเอามือทั้งสองของตัวเองจับกำปั้นที่กำลังทุบราฟาเอลอยู่

          ฟิ้ว..(เสียงลูกธนูพุ่งแหวกอากาศ).....ทันใดนั้นเองก็มีลูกธนูที่ถูกยิงมาจากที่ใดไม่ทราบกำลังพุ่งตรงมาทางโซเฟีย ราฟาเอลเห้นทันทีแต่ชักดาบฟันไม่ไวทันลูกธนู แต่แล้วมีเสียงหนึ่งดังขึ้น  ฟิ้ว....ฉับ (เสียงดาบฟันลูกธนูหักเป้น2 ส่วน) ลูกธนูถูกฟันหักต่อหน้าต่อตา 2พี่น้อง พร้อมทั้งเห็นหญิงสาวคนหนึ่งยืนต่อหน้าพร้อมทั้งถือดาบที่ฟันลูกธนูปะกี้ หญิงสาวคนนี้หน้าตาจัดว่าสวยทีเดียว ดวงตาคมแต่แฝงไปด้วยแววตาที่เศร้า ผมดำยาวถึงกลางหลัง บนหัวใส่หมวกเขาพิกม่า และการแต่งตัวเป้นนักดาบหญิง และที่น่าแปลกและสะดุดตาก็คือ นักดาบหญิงคนนี้พกดาบ 2เล่มเพราะส่วนมานักดาบจะพกดาบแค่ 1เล่มพร้อมกับโล่ ดาบ 1เล่มคือที่ใช้ฟันลูกธนูประกี้ เป้นดาบยาวแกร่งเหมือนของราฟาเอล แต่อีก 1เล่ม ยิ่งแปลกไปใหญ่ดาบเล่มที่2 เหน็บอยู่ที่เอวแต่ถูกห่อด้วยผ้าและมัดไว้จนแน่น เลยไม่รู้ว่าคือดาบอะไร "ขอบคุณเธอมากเลยนะ ที่ช่วยฟันลูกธนูให้อะ ไม่งั้นน้องสาวของฉันอาจได้รับบาดเจ็บหรืออาจถึงตายได้เลยอะ" ราฟาเอลพูดขอบอกขอบใจนักดาบหญิงเป้นการยกใหญ่  นักดาบหญิงก็ยิ้มตอบให้กับ 2พี่น้อง "แล้วเธอชื่ออะไรอะเราชื่อ ราฟาเอล ส่วนน้องสาวเราชื่อ โซเฟีย  เราจะได้จำชื่อขอเธอเอาไว้นะ" ราฟาเอลพูดพลางยิ้มให้กับนักดาบสาว แต่แทนที่นักดาบสาวจะพูดตอบกลับไป กับเอาปลายดาบ เขียนชื่อตัวเองไปที่พื้นดินให้ 2พี่น้องดู ข้อความที่เขียนบนพื้นดิน [ เราชื่อ วาเลนไทน์ ] " อ้าวพี่สาว พูดไม่ได้หรือค่ะ แต่ได้ยินที่พวกเราพูดใช่ไหมค่ะเนี่ย" โซเฟียถามด้วยใบหน้าที่สงสัย นักดาบสาว ก็พยักหน้าตอบเป้นการบอกให้รู้ว่าที่โซเฟียพูดมาประกี้ถูกต้องทั้งหมด "แล้วพี่สาวคนเก่งจะไปที่ไหนต่อละหรือว่ามาธุระที่เมืองนี้" โซเฟียก็ยังถามต่อไม่เลิก วาเลนไทน์ก็เอาปลายดาบเขียนไปที่พื้นดินว่า [ฉันเร่ร่อนท่องเที่ยวไปทั่วค่ำไหนนอนนั่น] "อ้าวงั้นไปกับพวกเราไหมค่ะ พวกเรา2พี่น้องกำลังจะไปหมู่บ้านวิลเดอวู้ด ที่เป้นหมู่บ้านของชาวสมิงอะ" โซเฟียพูดชวนวาเลนไทน์ให้ไปพร้อมกับพวกตน พร้อมจับมือของวาเลนไทน์ไว้แน่นเลย ฝ่ายวาเลนไทน์ก็ คิดอยู่ครู่นึง แล้วก็พยักหน้าตอบ เป้นการตกลง "เออ..พี่ว่า" ราฟาเอลกำลังจะพูด บางสิ่งแต่ก็โดนโซเฟียพูดขัดซะก่อน " ไม่ต้องมาเออ..พี่ว่า เลยนะ พี่สาวคนสวยเค้าอุตสาห์ช่วยน้องสาวสุดน่ารักขอพี่ไว้เชียวนา ก็พาพี่สาวคนสวยเค้าไปเที่ยวที่หมู่บ้านสมิงหน่อยไม่ได้เลยหรือไง" โซเฟียพูด้วยเสียงอันดัง แถมเอามือเท้าเอวตัวเองไว้แบบจะเบ่งพี่ชายว่าไม่ต้องมาขัดเรื่องนี้เลยนะ "งั้นก็ตามสบายละกันน้องอยากทำอะไรหรือชวนใครก็ตามสบายเลย พี่ก็แค่เกรงว่าจะไปรบกวนวาเลนไทน์เค้าอะสิ" ราฟาเอวพูดพลางเอามือเกาหัวพลางแล้วทำหน้าแบบเซ็งๆ วาเลนไทน์ได้ยินดังนั้น ก็เอามือเเตะมาที่บ่าของราฟาเอล แล้วยิ้มให้ประมาณว่าไม่เป้นไร "เย้ๆๆๆ ได้พี่สาวแสนสวยมาร่วมเดินทางอีก1คนแล้ว เย้ๆๆ" โซเฟียไชโยโห่ร้องด้วยความดีใจที่มีเพื่อนร่วมเดินทางอีก 1คน แล้วทั้ง 3คน ก็ได้นั่งรถไฟใต้ดินเถื่อนมุ่งหน้าไปที่หมู่บ้านสมิงตามกำหนดต่อไป......................

noiizmax

  • Jr. Member
  • **
  • กระทู้: 306
Re: ก๊อบมาอย่ามาด่า(เอาให้ดูอ่า)
« ตอบกลับ #4 เมื่อ: มกราคม 14, 2012, 20:47:18 »
    บทที่ 4. เรื่องจริงที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้กับ........     

     ณ. หน้าหมู่บ้านวิลเดอวู๊ด เมื่องที่อยู่ท่ามกลางธรรมชาติและป่าเขาลำเนาไพรที่สุด และตอนนี้ผู้เดินทางทั้ง 3ก็ได้เดินมาถึงหน้าเมืองแล้ว และราฟาเอลกำลังอธิบายเกี่ยวกับหมู่บ้านนี้ให้วาเลนไทน์ฟัง " นี่นะพอเข้าไปก็ต้องแวะไปหา ผู้เฒ่าสมิงเคง ซูล ข่าน เพราะคนๆนี้เปรียนเสมอผู้นำของสมิงในหมู่บ้านนี้อะ เสร็จแล้วก็ต้องไปทักทายยัย เร็น เคง ริน ไม่รู้ว่าตอนนี้ยังตามหาสามีที่หนีออกไปเก็บสมุนไพรแล้วไม่ค่อยกลับมาบ้านเจอหรือยังก็ไม่รู้ และที่ขาดไม่ได้ ก็ต้องไปหาหวานใจเจ้าหน้าที่สาวอคาเดมี่ผมสีเขียว ตัวเล็กบอบบาง ที่ชื่อลิเดีย " ราฟาเอลเดินเล่าเรื่องในหมู่บ้านไปด้วยสีหน้าที่เบิกบานและเขินเวลาพูดถึงเจ้าหน้าที่อคาเดมี่สาวของเมืองนี้ และทั้ง 3คนก็ได้เดินผ่านประตูเมืองบานใหญ่ของหมู่บ้าน แต่ภาพที่ทั้ง 3เห็นนั้น มีแต่สภาพที่พักและบ้านของพวกสมิงพังไม่มีชิ้นดีและไหนจะ ซากศพนักรบสมิง ชาวบ้านสมิง และซากศพมนุษย์ นอนตายเรียงรายกันเกลือนทั่วทั้งเมือง " ว๊าย... พี่นี่มันเกิดอะไรขึ้นอะทำไมหมู่บ้านถึงมีสภาพเป็นแบบนี้ละ" โซเฟียถามพี่ชายด้วยอาการตกใจและหวาดกลัวกับภาพที่เห้นเบื้องหน้า ส่วนวาเลนไทน์ชักดาบยาวแกร่งที่แหนบอยู่ที่เอวด้านขวามือออกมาถือปัองกันตัวไว้ก่อน" ที่บ้านผู้เฒ่าสมิงกับบ้านของ เร็น เคง ริน ไม่มีใครอยู่เลย หวังว่าพวกเค้าคงปลอดภัยหาที่ซ่อนกันนะ งั้นตามฉันมาเราไปที่สำนักงานอคาเดมี่ในเมืองนี้กัน" ราฟาเอลพูดบอกโซเฟีย และวาเลนไทน์ แล้วทั้ง 3 คนก็รีบวิ่งไปที่สำนักงานอคาเดมี โดยที่มีราฟาเอลเป้นคนนำ

          ที่สำนักงาน อคาเดมี่ของเมืองสมิง ราฟาเอลและโซเฟียได้เดินเข้าไปในสำนักงาน แต่วาเลนไทน์ไม่ยอมเข้าไป " วานเลนไทน์เข้ามาเถอะ
" ราฟาเอลเรียก วาเลนไทน์ยิ้มให้ แล้วก็เอาปลายดาบเขียนข้อความที่พื้นว่า [ เดี๋ยวดูต้นทางให้ ถ้ามีใครจะมาทำร้ายจะได้รู้ตัวทัน] " ขอบใจนะ" ราฟาเอล พูดฃอบใจแล้วยิ้มให้กับวาเลนไทน์ แล้วทั้ง 2พี่น้องก็ ตะโกน เรียกหาผู้ที่รอดชิวิต แม้ความหวังที่จะหาผู้รอดชีวิตริบรี่ก็ตาม "มีใครรอดชีวิตหรือแอบอยู่บ้างไหมค่ะ/ครับ " 2พี่น้องตะโดนเรียก "สงสัยหมดหวังแล้วละพี่ ถ้าจะให้ไปพลิกดูศพแต่ละศพก็ไม่ไหวอะมันเยอะซะจน... (กระซิกๆฮือๆ) ..." โซเฟียพูดไปก็ร้องไห้ไป ทันใดนั้นเอง ตู้หนังสือที่อยู่ด้านหลังสุดของสำนักงาน ก็ค่อยๆเลือนออก เห็นเป็นอุโมง และที่เดินออกมาเป็นสาวน้อยผมสีเขียวแต่ชุดเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและขี้ดินไปหมด แต่ก็ยังพอดูออกว่าเป็นลิเดีย สาวน้อยผมเขียวเจ้าหน้าที่ของอคาเดมี่นั่นเอง"ราฟาเอลๆ รีบพาพวกของเธอเข้ามาหลบในนี้ก่อน ท่านผู้เฒ่าสมิงก็อยู่ด้วยนะ เร็วๆ" ลิเดียกวักมือเรียกทั้ง 2คนพี่น้อง "น้องเข้าไปในอุโมงก่อนเลยนะเดี๋ยวพี่ไปตามวาเลนไทน์ก่อน" ราฟาเอลพูดบอกน้องสาว แล้วรีบเดินไปเรียกวาเลนไทน์ให้เข้าไปที่อุโมง แล้วทั้งหมดก็เดินเข้าไปในอุโมง และตู้หนังสือก็ได้เลื่อนปิดสนิดอีกครั้ง

          ในอุโมงมีทั้งมนุษย์ที่เป้นพ่อค้า และนักรบอยู่หลายสิบคน และยังมีพวกชาวสมิงทั้งชาวบ้านและนักรบของสมิงเช่นกัน ประมาณร้อยกว่าคน มี
ทั้งบาดเจ็บเล็กน้อย และบาดเจ๊บมาก ต่างก็ช่วยดูแลกันซึ่งกันโดยไม่แบ่งแยกว่าใครจะเป็นเผ่าพันธ์ไหน "ไหนลิเดียลองเล่าให้ฟังหน่อยสิว่ามันเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นกับเมืองที่สงบสุขเช่นนี้" ราฟาเอลถามอย่างร้อนรนพร้อมกับเอามือทั้ง2 จับบ่าของลิเดีย "ฉันเองก็ไม่รู้ รู้แต่ว่ากลางดึกเมื่อคืน มีกองกำลังสมิงบุกมาเข่นฆ่าผู้คนในเมืองนี้เกือบหมดเลย ไม่เว้นแม้แต่เด็กและผู้หญิงนะ บางส่วนที่หนีรอดได้ ฉันก็พามาหลบซ่อนอยู่ในอุโมงอย่างที่เห็นนี้ละ" ลิเดีบเล่าไปด้วยสีหน้าและเนื้อตัวที่สั่นเทาไปหมด "มันเป็นกองกำลังสมิงกลุ่มใหม่ที่ไม่ได้ขึ้นตรงกองกำลังของพวกข้าอะ พวกนี้มันมีแข็งแกร่งกว่าสมิงธรรมดาอย่างพวกเรามากเลย โดยเฉพาะหัวหน้าของพวกมัน ทั้งโห� ผู้เฒ่าสมิงเล่าไปด้วย กระอักเลือดไปด้วย "ท่านผู้เฒ่าพักก่อนเถอะเดี๋ยวท่านเป็นอะไรมากกว่านี้พวกชาวสมิงที่เหลือทั้งหลายจะเสียกำลังใจกันอีก" ราฟาเอลพูดแบบเป็นห่วงเป็นใย พลางหยิบผ้าห่มมาห่มให้กับผู้เฒ่าสมิง "ไม่ได้ข้าต้องพูดอีก เพราะตัวหนัวหน้าหลังจากที่มันทำลายหมู่บ้านนี้เสร็จแล้ว มันก็พูดกับลูกน้องขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า {พรุ่งนี้ตอนเย็นเราจะไปทำลายหมู่บ้านเซาร์เทิร์นไซร์เป็นหมู่บ้านต่อไป ฮ่าๆๆ}" พอผู้เฒ่าสมิงเล่าจบ ราฟาเอลก็มองหน้าน้องสาวด้วยอาการตกใจ "ไม่ได้การแล้ว งั้นพวกเราก็ต้องรีบกับไปที่หมู่บ้านเซาร์เทิร์นไซร์แล้วละ"ราฟาเอลพูดพร้อมลุกขึ้นยืน ทำท่าทางจะออกไปจากอุโมงนี้โดยเร็ว แต่วาเลนไทน์ก็เดินมาขวางทางเอาไว้ไม่ให้ราฟาเอลออก  "มาขวางทางฉันทำไมวาเลนไทน์" ราฟาเอลตะโกนใส่หน้าวาเลนไทน์ด้วยอารมที่โกรธ แต่สีหน้าของวาเลนไทน์ก็ยังนิ่งเฉยและ ก็เอาปลายดาบเขียนไปที่พืนดินในอุโมงว่า [ถ้าเจ้าไปในตอนนี้แล้วใครจะดูแลผู้ที่รอดชีวิตเหล่านี้ละ แล้วใครจะไปแจ้งข่าวขอกำลังพลมาเสริมเพื่อมาช่วยหมู่บ้านของเจ้าละ ] พอราฟาเอลอ่านจบก็หันไปมองผู้ที่รอดชีวิต และหันมามองหน้าวาเลนไทน์ แล้วเอยขึ้นว่า "ข้าขอโทษ ข้าไม่ทันคิดถึงเรื่องที่เจ้าเขียนบอกเลย ข้าขอโทษจริงๆ" ราฟาเอลพูดด้วยสีหน้าเศร้าแล้วก็นั่งทรุดตัวลงไปที่พื้นตามเดิม วาเลนไทน์ไม่โกรธแถมยิ้มแบบอ่อนโยนพร้อมกับเอามือตบเบาๆที่บ่าของราฟาเอลเป็นการบอกเป้นนัยๆว่าไม่เป็นไร " เอาแบบนี้สิ เดี๋ยวเจ้าทั้ง 3คนช่วยพาผู้ที่รอดชีวิตทั้งหมดนี่นั่งรถไฟใต้ดินเถื่อนไปก่อนสิ คาดว่าคงไปถึงเมืองก่อนพวกมันแน่เลย แล้วฉันจะนั่งไปที่เมืองเซาร์เทิร์นฟอร์ทเอง ข้ารู้จักกับท่านเซอร์อเล็กซ์ที่เป้นคนคุมเมืองนั้นนะ" ลิเดียพูดพร้อมด้วยสีหน้าที่มีกำลังใจ เพื่อให้ทุกคนมีกำลังใจตามไปด้วย "เอาแบบที่เจ้าว่าก็ได้ลิเดีย งั้นพวกเราอย่ามัมชักช้าเลย เรารีบเดินทางกันดีกว่านะ"  ราฟาเอลพูดพร้อมทั้งลุกขึ้นยืนและช่วยพยุงคนที่บาดเจ๊บ ค่อยๆ พาออกจากอุโมงลับไปจนหมด "ข้าฝากความหวังเรื่องกองกำลังที่จะมาช่วยหมู่บ้านของข้าด้วยนะลิเดีย" ราฟาเอลพูดด้วยน้ำเสียงโอนโยนพร้อมกับจุมพิตเบาๆที่หน้าผากของลิเดีย "เรื่องนี้ไม่ต้องห่วงเลยแล้วจะพากองกำลังไปช่วยนะ" ลิเดียตอบแบบอายๆเพราะเขินที่โดนจุมพิตที่หน้าผากของตน "งั้นพวกเราขึ้นรถไฟใต้ดินกันได้แล้วละ ถ้านั่งรถไฟนี่ คงไปถึงก่อนพวกมันแน่ๆ จะได้ไปเตรียมตัวรับศึกพวกมัน"ราฟาเอลพูดด้วยสีหน้าเข้มขรึม แล้วทั้งหมดก็ได้นั่งรถไฟใต้ดินเถือน ทั้ง3คนรวมทั้งคนเจ๊บอื่นๆก็ไปที่หมู่บ้านเซาร์เทิร์นไซร์ ส่วนลิเดียก็ไปแจ้งข่าวและขอกำลังพลมาช่วยป้องกันหมู่บ้าเซาร์เทิร์นไซร์ด้วยอีกทาง..........................................................................

noiizmax

  • Jr. Member
  • **
  • กระทู้: 306
Re: ก๊อบมาอย่ามาด่า(เอาให้ดูอ่า)
« ตอบกลับ #5 เมื่อ: มกราคม 14, 2012, 20:47:47 »
บทที่ 5.มิตรภาพระหว่างเผ่าพันธ์และเตรียมพร้อมรบ

          ณ. สถานนีรถไฟใต้ดินของหมู่บ้านเซาร์เทิร์นไซร์ ลาฟาเอล โซเฟีย วาเลนไทน์ และเหล่าผู้บาดเจ็บและอบพยบก็มาถึงหมู่บ้านจนได้ "โซเฟีย รีบไปบอกลุงเบนด้วย ว่าขอยาสมานแผล น้ำและอาหาร เออ.. ถ้าจะให้ดี พาคนในหมู่บ้านมาหลายๆคนหน่อยนะ มาปฐมพยาบาลคนเจ็บ" ราฟาเอล สั่งงานน้องสาวอย่างรีบเร่ง ส่วนโซเฟียก็รีบวิ่งไปที่หน้าบ้านของผู้ใหญ่บ้านเบน แล้วตะโกนเรียก สักพัก โซเฟียก็วิ่งกลับมาหาราฟาเอล " แฮ่กๆ ฉันบอกลุงเบนแล้ว เดี๋ยวลุงเบนเค้าจะจัดการทุกอย่างให้รอสักครู่ แฮ่กๆ" โซเฟียบอกพี่ชายด้วยอาการเหนื่อยหอบ หลังจากโซเฟียพูดจบก็มีเสียงประกาศของลุงเบนดังออกมาจากเครื่องขยายเสียงของหมู่บ้าน{{ประกาศจากผู้ใหญ่บ้านเองนะ ตอนนี้ที่หมู่บ้านวิลเดอวู๊ด หรือหมู่บ้านของชาวสมิง ได้ถูกโจมตีจากสมิงอีกพวก ทำให้คนในเมืองสมิงล้มตายเป้นจำนวนมาก และตอนนี้คนของเราก็ได้พาชาวสมิงและมนุษย์ที่รอดตายมา มาพักรักษาตัวที่หมู่บ้านของเราเป้นจำนวนร้อยกว่าชีวิตใครมียาสมานแผล ใครมีน้ำและอาหาร กรุณาเอามารวมกันที่ลานกลางหมู่บ้านด้วย และใครที่สามารถที่ทำแผลหรือล้างแผลเป็น กรุณามาช่วยกันด้วย}} และเพียง 5นาที เท่านั้น ทั้งยาสมานแผล ทั้งน้ำและอาหาร และคนที่มาทำแผลก็มากันเต็มที่ลานกว้าง ต่างคนก็ต่างช่วยกันทำแผลให้กับผู้ที่ได้รับบาดเจ็บ โดยที่ไม่สนว่าจะเป็นเผ่าพันธ์ไหน "ลุงเบนข้ามีเรื่องต้องพูดให้ท่านทราบโดยด่วนเพราะมันเกี่ยวกับความเป็นความตายของหมู่บ้านเราด้วย ขอเชิญท่านมาคุยกันทางนี้กับพวกเราหน่อย" ราฟาเอลกระซิบที่ข้างหูของลุงเบน เพื่อไม่อยากให้ใครได้ยินก่อนที่พวกเค้าจะเตรียวตัว ไม่งั้นอาจจะเกิดความวุ่นวายขึ้นได้ 

          10 นาทีผ่านไป ราฟาเอลและโซเฟียก็ได้เล่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดกับหมู่บ้านสมิง และเรื่องที่กำลังจะเกิดกับหมู่บ้านแห่งนี้ด้วย "ตายละแล้วที่นี้เราจะทำยังไงดีละ ไหนคนของเราที่จะรบก็มีน้อย ไหนจะคนเจ๊บที่เจ้าพามาอีก และไหนจะเด็ก ผู้หญิง และคนชราที่เมืองนี้อีก"ลุงเบน พูดด้วยสีหน้าและน้ำเสียงที่เป็นกังวลใจและตื่นกลัว "ตอนนี้เท่าที่ดู คนเจ็บที่พามาก็ได้รับการรักษาอยย่างดีแล้ว และคงพร้อมที่จะให้เด็ก ผู้หญิง คนชรา และคนเจ๊บ นั่งรถไฟใต้ดินไปเมืองอื่นก่อนแล้วละ ลุงเบนคงต้องประกาศทางเครื่องกระจายเสียงอีกครั้งแล้วละ " ราฟาเอลอธิบายเรื่องการอพยพให้ลุงเบนฟังด้วยสีหน้าที่ตึงเครียด {{{ ประกาศ ขอให้ทุกคนฟังเรื่องที่ข้าจะประกาศอย่างสงบ รอให้ข้าระกาศจบแล้วค่อยดำเนินการตามที่ข้าสั่งนะ ขณะนี้กองกำลังที่ทำลายหมู่บ้านของสมิง กำลังตรงมาที่หมู่บ้านของเรา คงมาถึงในวันนี้ตอนเย็นๆ พอข้าประกาศจบขอให้ผู้ชายหรือหญิงที่มีฝีมือที่จะร่วมปกป้องหมู่บ้าน ไม่ว่าจะเป้นอาชีพไหนก็ตาม ขอให้มารวมกันที่ลานกว้างหน้าบ้านของข้า ส่วนเด็ก ผู้หญิงที่สู้รบไม่ได้ คนชรา และคนที่บาดเจ็บ ขอให้นั่งรถไฟใต้ดินเถื่อนอพยบไปที่เมืองเรคลิฟหรือไม่ก็เมืองเซาร์เทิร์นฟอร์ทก่อน ถ้าไม่มีคนของหมู่บ้านเราไปส่งข่าวว่าผลของสงครามเป็นอย่าไร ก็อย่าได้กลับมาที่หมู่บ้านนี้อีกเด็ดขาด จะกลับมาได้ก็ต่อเมื่อมีคนของหมู่บ้านเราไปแจ้งข่าวว่ากลับได้แล้ว ค่อยกลับมา ขอให้ทำตามที่ข้าบอกทุกประการ และกรุณาอพยบอย่างสงบจะได้ไม่ชุลมุลวุ่ยวายกัน เริ่มการอพยบได้}}}

           หลังจากที่ลุงเบนประกาศจบชาวบ้านก็พากันอพยพกันอย่างสงบ และผู้ที่ร่วมจะต่อสู้ก็ทะยอยมาที่หน้าบ้านของลุงเบน 30 นาทีผ่านไป ชาวบ้านอพยพขึ้นรถไฟใต้ดินเถื่อนกันไปหมดแล้ว ที่นี้ทังเมืองเหลือคนที่จะอยู่ร่วมประมาณ 300 คน เป็นทหารที่ใช้ปืน ประมาณ 100 คน เป็นนักดาบ ประมาณ 80 คน เรนเจอร์ 30คน แคสเตอร์ สายวทย์ 20คน สายพระ20คน และชาวบ้านผู้ชายอีกประมาณ 50คน "เรามีกันอยู่แค่นี้ แล้วเราจะรับมือพวกมันไหวหรือ" ลุงเบนถามราฟาเอลด้วยสีหน้าที่เป็นกังวล "เราต้องรออีกอะ เจ้าหน้าสาวอคาเดมีของเมืองสมิงกำลังไปแจ้งข่าวที่เมืองเซาร์เทิร์นฟอร์ทอยู่ คงจะมีกำลังพลยกมาช่วยพวกเราที่หมู่บ้านนี้ละ" ราฟาเอลพูดบอกกับลุเบนด้วยสีหน้าที่มีความหวัง " ไม่ต้องรอนานหรอกพ่อหนุ่ม พวกข้ามากันแล้ว แต่อาจจะมาไม่มากกว่าที่เจ้าคิดนะ" ทุกคนหันไปมองทางด้านหลัง ของหลังบ้านลุงเบนพร้อมกันเพื่อดูว่าเสียงปริศนานี้มาจากใคร และทุกคนก็ได้เห็น นักดาบ นักเวทย์ เรนเจอร์ ชายหญิงเป็นจำนวนมาก กำลังทะยอยเดินออกมากจากสถานนี้รถไฟใต้ดินเถื่อน "พวกข้าคงมาไม่ช้าไปใช่ไหม" นักดาบที่พูดออกมาดูเป้นหัวหน้าของกลุ่มเหล่านี้ เป็นชายสูงใหญ่ พอๆกับเฮียโจ แต่ชุดเป็นชุดไฟเตอร์ธรรมดา ผมสีน้ำเงิน ถือขวานขนาดใหญ่  "ข้าชื่ออลัน  ส่วน ผู้หญิงคนที่ผมสีน้ำตาลอ่อน มัดผมกลางหลัง และถือหอก นั้นชื่อ บริทนี่ ส่วนผู้หญิงอีกคนที่ผมสีเขียว ที่ถือดาบนั้น ชื่อ แคสกล้าพวกเรา 3คนเป็น1ใน 5ขุนพลของเฮียโจ ได้รบข่าวสารจากเจ้าหน้าที่อคาเดมีที่ไปบอกแล้ว พอดีเฮียโจกับทหารอีกจำนวนหนึ่งได้ออกไปนอกเมืองเพื่อหาทหารและผู้กล้าอยู่ยังไม่กลับมาเลย ส่วนอีก 2ขุนพล ต้องอยู่เฝ้ารักษาการที่เมืองแทน ท่านเซอร์อเล็กเลยให้พวกข้า 3ขุนพล และทหารอีกประมาณ 2000คน มาช่วยที่หมู่บ้านนี้" อลันพูดพร้อมแนะนำเหล่าทหารที่มีหน้าที่นี้ให้รู้จักกันทั่วหน้า "แล้วเจ้าหน้าที่อคาเดมี่ที่ไปแจ้งข่าวละ เธอคงหลบภัยที่เมืองนั้นใช่ไหม " ราฟาเอลถามด้วยอาการและสีหน้าที่เป้นห่วง "เปล่าเธอมาด้วย แต่เธอลงที่สถานี่หมู่บ้านสมิง เธอบอกว่าต้องไปทำธุระสำคัญบางประการก่อนแล้วเธอจะมาที่หมู่บ้านนี้" อลันตอบด้วยสีหน้าที่สงสัยอยู่เหมือนกันว่าหญิงสาวนั้นลงไปทำไมที่หมู่บ้านสมิง แต่ไม่ทันที่ใครจะได้พูดอะไรอีกนั้น มีทหารวิ่งมาจากหน้าประตูหมู่บ้าน วิ่งตะโกนสุดเสียงว่า "พวกสมิงมาแล้ว มันยกกันมาแล้ว " นักสู้เกือบทุกคนวิ่งไปที่หน้าหมู่บ้านบ้าง วิ่งขึ้นไปประจำการที่กำแพงบ้าง เพื่อจะดูให้แน่ชัดว่าพวกมันยกกันมามากเท่าไร " คนของเราถ้ารวมๆกันแล้วมีประมาณ 2300 คน แต่เท่าที่ดุจากสายตา สมิงกลุ่มใหม่ที่ยกมานี่มีไม่ต่ำกว่า หมื่น จำนวนเยอะแบบนี้ คงอีกประมาณ 30นาทีคงมาถึงเขตหน้าหมู่บ้านแล้วละ " อลันพูดขณะที่ยืนมองดูกลุ่มสมิงกลุ่มใหม่ที่กำลังเดินทัพมา "ทุกคนเตรียมตัวเตรียมอาวุธ ยาสมานแผลให้พร้อม " อลันหันมาสั่งการทุกคนให้เตรียมพร้อมรบ
..........................................................................................

noiizmax

  • Jr. Member
  • **
  • กระทู้: 306
Re: ก๊อบมาอย่ามาด่า(เอาให้ดูอ่า)
« ตอบกลับ #6 เมื่อ: มกราคม 14, 2012, 20:48:10 »
บทที่ 6. เริ่มต้นการสู้รบ

          หลังจากอลัน 1ใน5ขุลพลของเฮียโจสั่งให้นักรบทุกคนเตรียมอาวุธและเสบียงให้พร้อมรับศึก ทางราฟาเอล ลุงเบน อลัน แคสก้า บริทนี่ 3 ขุลพลของเฮียโจ ก็ได้วางแผนการรบ เท่าทีเวลาจำกัด " เดี๋ยวจะให้เหล่าพลธนู นักเวทย์สายเวทย์ และทหารที่ถือปืน ประจำการรบบนกำแพงแต่ต้องแอบก่อนนะอย่าเพิ่งให้พวกมันเห้นตัวรอให้พวกมันแห่กันมาถึระยะยิงก่อนแล้วคอยยิงจากตรงนั้น โดยแบ่งเป็น 2กลุ่ม พลัดก้นยิงสนับสนุนจะได้ไม่เหนื่อยจนเกินไปเพราะศึกนี้ยาวนานแน่วันนี้  ส่วนแคสเตอร์สายพระ ก็คอยอยู่ในบ้านและที่หลบภัย คอยใช้เวทย์รักษาอาการบาดเจ็บของเหล่านักรบ " อลันอธิบายแผนการป้องกันเมืองให้ทุกคนฟัง " ส่วนทางพื้นดิน จะแบ่งทหารออกเป็น 4ส่วน 3ส่วนแรก ออกไปรบกับพวกสมิง โดยแยกเป็นปีกซ้าย ขวา และตรงกลาง ส่วนอีก1กลุ่ม ให้อยู่ในเมืองก่อน คอยสลับกำลังกับพวกที่บาดเจ็บเข้ามา แล้วออกไปสู้แทน แต่ถ้า3กลุ่มสู้ไม่ไหวจริงๆ ก็ให้รีบเข้าเมืองมาก่อนได้เลย หวังว่าคงเข้าใจตามแผนนี้นะ" พออลันอธิบายแผนการเสร็จ ทุกคนก็พยักหน้าเข้าใจและยอมรับแผนการนี้ และแยกย้ายกันไปรบ ยังดีที่หมู่บ้านเซาร์เทิร์นไซร์ ข้างหลังเป็นทะเล 2ข้าง ซ้ายขวาเป็นแม่น้ำ ทำให้ศัตรูบุกได้แค่ด้านหน้า

          กองทัพสมิงกลุ่มใหม่ได้ยกทัพมาถึงห่างจากกำแพงหมู่บ้านราว 200เมตร และเตรียมพร้อมที่จะบุกแล้ว "ไม่เห็นมีใครเลย เป้นหมู่บ้านที่สงบสุขจริงๆ พวกมันคงไม่รู้ว่านรกได้มาเยือนพวกมันแล้ว พวกเราเหล่าสมิงโฉดบุกได้ ฆ่าให้หมด ไม่ต้องปราณีใคร ฮ่าๆๆๆๆ" สมิงตัวที่สั่งการ เป้นสมิงที่รูปร่างใหญ่โตกว่าสมิงทั่วไป 3-4 เท่า ใส่หมวกเหล้กข้างหน้า ผมตั้งทรงโมโฮคสีแดง  ใส่เกราสีดำหนามาก ผ้าคลุมสีน้ำเงินเข้ม ถือดาบ 2เล่ม ขนาดใหญ่กว่าดาบปกติ 3เท่า  ซึงไม่น่าเชื่อว่าจะมีสมิงที่ใหญ่ขนาดนี้ได้ ชื่อของมันคือ ไกเซอร์ออกญาเขี้ยนทมิฬ พอสิ้งเสียสั่งการของหัวหน้า สมิงโฉดทั้งหลายก็บุกกันขึ้นมา ฝ่ายอลันก็รอให้เหล่าสมิงโฉดบุกเข้ามาถึงระยะยิงของเหล่า เรนเจอร์ ทหาร และนักเวทย์ แล้วค่อยยิง พอกองทัพสมิงกรูกันมาถึงระยะ 50เมตร อลันก็สั่งให้ เหล่าเรนเจอร์ ทหาร และนักเวทย์ ลุกขึ้นยืนที่บนกำแพงและระดมยิง ฟิ้วๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ปังๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ซูมๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ลูกธนูหลายร้อยดอก ลูกปืนหลายร้อยนัด ลูกศรเวทย์ไฟ หลายสิบลูกถูกระดมยิงใส่สมิงโฉด ได้ผลการโจมตีทางอากาศทำให้พวกสมิงโฉดที่บุกมาระลอกแรกล้มตายเป้นจำนวนมาก"ไอ้พวกมนุษย์มันรู้ตัวได้ยังไง แถมยังวางกำลังป้องกันไว้อีก แสบจริงๆ แบบนี้ยิ่งต้องบุกและทำลายเมืองนี้ให้ได้ เหล่าพลหน้าไม้เขี้ยวสมิง ออกไประดมยิงใส่พวกมันเดี๋ยวนี้ "หลังจากไกเซอร์ออกญาขี้ยวทมิฬ เหล่าพลหน้าไม้เขี้ยวทมิฬจำนวนพันกว่าตัว ก็รีบวิ่งไปตั้งแถวและระดมยิงใส่เข้าไปในตัวหมู่บ้าน ฟิ้วๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ "ระวัง พวกมันยิงธนูเข้ามาในหมู่บ้านแล้ว" หลังสิ้นเสียงเตือนของราฟาเอล เหล่าลูกธนูก็พุ่งไปที่กำแพงหมู่บ้านที่เหล่าเรนเจอร์ ทหารและนักเวทย์ยืนอยู่ และมีอีกหลายร้อยดอกที่พุ่งเข้าไปในหมู่บ้าน เหล่านักรบก็มีโดนกันไปเยอะ ตายบ้าง เจ็บบ้าง " ไม่ต้องกลัว บนกำแพงระดมยิงใส่กันต่อไป ใครบาดเจ็บก็ลงมาให้พระรักษาก่อน แล้วให้คนอื่นที่พร้อมขึ้นไปยิงแทนต่อ อย่าให้การยิงของพวกเราขาดสาย" อลันสั่งการอย่างดุเดือด

           30นาที ผ่านไป ทั้ง 2ฝ่ายต่างใช้วิธีระดมยิงระยะไกล มีทั้งบาดเจ็บและล้มตายกันมากทั้ง 2ฝ่าย  "เอาละ พวกพลหน้าไม้ของพวกมันน้อยและเผลอแล้ว เหล่านักรบทั้งหลาย ออกไปรบกันได้เลย ข้าอลันจะคุมทัพตรงกลาง 500 คน แคสก้า เจ้าไปทางขวา เอานักรบไป 500 คน บริทนี ไปทางซ้าย เอานักรบไป 500คนเช่นกัน ส่วนเจ้าราฟาเอล เจ้ารออยู่ในเมือง ถ้าเห้นพวกข้าท่าจะไม่ดีให้ยกนักรบที่เหลือ300กว่าคน ออกไปช่วยด้วยละกัน " สิ้นคำสั่งอลัน ประตูหมู่บ้านก็เปิดออก และเหล่านักรบก็พุ่งออกไปทาง 3กอง และแยกออกไปโจมตีตามที่วางแผนกันเอาไว้ " ฮึ่ม ไอ้พวกมนุษย์ มีนักรบออกมาต่อต้านด้วยหรือ แยกมาเป้น3ทางใช่ไหม ได้ข้าจะจัดกองทัพให้พวกเจ้าได้ลิ้มลองบ้าง หึๆๆ พลทะลวงฟันเขี้ยวทมิฬออกไปรบได้ สมิพลทะลวงฟันเป็นสมิงที่มีเกราะหนาสีเงิน และถือขวานเป็นอาวุธ แบ่งออกไป 3กอง กลาง ขวา ซ้าย แบ่งไปกองละ 1500 ออกไปรบได้ ให้พวกมันได้รู้ซะบ้างว่าพวกเราเก่งแค่ไหน  ฮ่าๆๆๆ" หลังจากไกเซอร์ออกญาเขี้ยวทมิฬ สมิงที่ถูกสั่งการก็ได้ออกไปลุยกับเหล่านักรบของพวกอลัน แคสก้า และบริทนี่ การสู้รบผ่านไปเป้นชั่วโมง ถึงแม้ว่าเหล่าพวกนักรบของอลัน แคสก้า และบริทนี่ จะเก่งแค่ไหน แต่ก็สู้กับกำลังพลที่มากกว่าไม่ไหว จนมีสมิงหลายร้อยตัวที่หลุดรอดจาก3ทัพของพวกอลันวิ่งมาถึงหน้าหมู่บ้าน ราฟาเอล ก็สั่งการให้เหล่านักรบที่อยู่บนกำแพง ระดมยิงใส่ เพื่อไม่ให้พวกสมิงเข้าใกล้ตัวหมู่บ้านได้ "ท่าทางอลันและพวกนักรบจะสู้ไม่ไหวแล้วละ และคงจะถอนกำลังที่รบอยู่กลับมาไม่หมดแน่ แบบนี้ทุกคนเตรียมตัวออกไปรบได้ ไม่ต้องกลัว " ราฟาเอลสั่งการเตรียมพร้อมกับนักรบที่เหลือ ที่เป็นเฉพาะนักรบที่โจมตีระยะประชิด หลังจากที่ราฟาเอลสั่งการ ก็มีทหารวิ่งหน้าตาตื่นมาทางราฟาเอลกับเหล่าทหารและตะโกนด้วยเสียงอันดังว่า "มีกองกำลังสมิงบุกเข้ามาในเมืองแล้ว" " เป้นไปได้ยังไง พวกมันจะเข้ามาจากทางไหนได้"ราฟาเอลพูดด้วยอารมที่ตกใจและสงสัย ราฟาเอลและเหล่านักรบตกใจ และกำลังจะวิ่งไปตามที่ทหารที่วิ่งมา ชี้มือไปยังข้างหลัง "หยุดๆๆเลย ไม่ต้องตกใจ ข้าพากองหนุนมาช่วยอีกแรง หวังว่าคงยังไม่สายไปนะ อุตสาห์ แอบนั่งมาทางรถไฟใต้ดินเถื่อนเลยนะเนี่ย" เจ้าของเสียงที่พูดออกมาคือสาวน้อยผมสีเขียวลิเดีย เจ้าหน้าที่สาวอคาเดมี่  ราฟาเอลรีบวิ่งเข้าไปกอดลิเดียอย่างแรง "ลิเดียเจ้าไม่เป้นไรนะ แล้วเจ้าไปพาชาวสมิงกลุ่มนี้มาจากไหนละ " ราฟาเอลพูดด้วยสีหน้าที่ดีใจเป้นอย่างมากพูดไปพลางก็กอดลิเดียไปพลาง "ก็ฉันนึกได้ว่า มีนักรบสมิงอยู่อีกกลุ่มนึงในป่าลึกขอป่าสมิงอะ นักรบกลุ่มนี้ไม่ได้โดนทำลายไปกับหมู่บ้านอะ ข้าเลยเล่าเรื่องที่หมู่บ้านสมิงถูกทำลาย และเรื่องที่กำลังจะเกิดกับหมู่บ้านนี้อะ เค้าเลยยอมมาช่วย" พอลิเดียวพูดจบ ก็มีสมิง ที่ท่าทางจะเป้นหัวหน้า ออกมาหาราฟาเอล และแนะนำตัว "ข้า สไตเกอร์ นายกองเขี้ยวทมิฬ เรียกข้าว่าสมิงแดงก็ได้  และนี่น้องข้า แมตด๊อก พลแม่นธนูเขี้ยวทมิฬ เรียกว่าสมิงน้ำเงินก็ได้ ข้าได้พานักรบสมิง มาอีกจำนวน  500กว่า คน คงพอช่วยอะไรพวกเจ้าได้บ้างนะ เพราะพวกข้าก็โกรธแค้นพวกสมิงโฉดพวกนี้ที่มันทำกับหมู่บ้านของข้า " สไตเกอร์(สมิงแดง) พูดจบก็ยืนมือขวามาเพื่อจับมือกับราฟาเอลเพื่อบอกให้รู้ว่ามาอย่างมิตรและพร้อมที่จะช่วย " งั้นไปกันเลยตอนนี้ พวกเรากำลังเสียเปรียบแล้วเราต้องออกไปรบและให้พวกที่รบอยู่มาพักรักษาตัวก่อน งั้นพวกเราทั้งมนุษย์และพันธมิตรสมิง ออกไปลุยได้เลย ไปๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"ราฟาเอลพูดปลุกระดม และชูดาบวิ่งนำหน้าออกไปจากหมู่บ้าน โดยมีเหล่านักรบ และนักรบจากสมิง วิ่งตามกันออกไปเพื่อช่วยสู้

noiizmax

  • Jr. Member
  • **
  • กระทู้: 306
Re: ก๊อบมาอย่ามาด่า(เอาให้ดูอ่า)
« ตอบกลับ #7 เมื่อ: มกราคม 14, 2012, 20:49:08 »

บทที่ 7. การสู้รบและผลของสงครามครั้งนี้คือ.........

          หลังจากที่ราฟาเอลสั่งการให้นักรบที่เหลือประมาณ 300-400คน +กับพวกสมิงอีก500 คน ออกไปช่วยพวกอลันรบ และผลัดให้คนที่เหนื่อยล้า และบาดเจ็บได้เข้าไปรักษาตัวในหมู่บ้านก่อน แต่เท่าที่ราฟาเอลดูสถานะการณ์ในตอนนี้แล้วคิดในใจว่า ในสนามรบตอนนี้ฝ่ายเราเริ่มได้เปรียบแล้ว เพราะมีสมิงดีๆมาช่วยอีก "อะไรฟะ ทำไมพวกฝ่ายมนุษย์ถึงมีนักรบสมิงไปช่วยด้วยละเนี่ย แบบนี้เห้นที่จะอยู่เฉยไม่ได้แล้ว เอ้าพวกที่เหลือที่แอบซ่อนอยู่ในป่าออกมาได้แล้ว ออกไปรบให้จบไปเลย ข้าก็จะออกรบด้วย จะได้จบๆ สิ้นเรื่องสิ้นราวสักที" ไกเซอร์ออกญา สั่งการให้นักรบสมิงอีก3000-4000 ที่แอบซ่อนตัวในป่าออกมาเสริมทัพอีก สมิงชุดนี้ เป้นพวกที่เกราะหนากว่าพวกแรก ใช้ดาบเป็นอาวุธ และใส่หมวกเหล็กอีก ชื่อของพวกมันคือ นายกองเขี้ยวทมิฬ "อะไรเนี่ยพวกมันยังมีสมิงโฉดหลบซ่อนอยู่ในป่าอีกหรือแถมดูจะแกร่งกว่าชุดเดิมอีก หวังว่าพวกนั้นคงเป้นชุดสุดท้ายแล้วนะ ถ้ายังมีอีก พวกเราก็คงต้องตายกันวันนี้แล้วละ " อลัน พูดด้วยสีหน้าที่เริ่มหมดหวัง เพราะเห้นสมิงโฉดกลุ่มใหม่วิ่งออกมาจากป่านับพัน " อลันเราต้องสู้ไปถอยไป เพื่อให้พวกสมิง เข้าไปใกล้กำแพงหมู่บ้านแล้วละ จะได้ถึงระยะยิงของพวกเราที่ตั้งท่ารอยิงอยู่บนกำแพงอะบางส่วนแล้วละ  แล้วเราต้องรีบให้คนเจ็บกับคนที่เหนื่อยไปรักษาตัวก่อนเลย เดี๋ยวไม่ทันการแน่ๆ" ราฟาเอลพูดเตือนด้วยความเป้นห่วง "โอเค ทำตามนั้นก็ได้" อลันพยักหน้าตกลงหลังจากได้ฟังราฟาเอลบอกถึงแผนการ แต่ก็ช้าไปแล้ว อลันโดนสมิงฟันเข้าที่แขนทำให้ขวานหล่นจากมือ ราฟาเอลเลยต้องรีบไปช่วยอลันแล้วรีบแบกอลันกลับเข้าไปที่หมู่บ้านก่อนเพื่อไปรักษา

          ณ .ห้องโถงของสำนักงานอคาเดมี่ในหมู่บ้านเซาร์เทิร์นไซร์ ราฟาเอลได้แบกอลันที่บาดเจ็บมาให้ โซเฟียรักษา  เพราะโซเฟียเป้นแคสเตอร์สายพระ "พี่รีบเอาท่านอลันมานอนที่พื้นก่อนเลย เดี๋ยวน้องจะร่ายเวทย์และทายารักษาเอง" ราฟาเอลหลังจากเอาอลันนอนที่พื้นแล้ว ก็มองไปรอบๆห้อง และที่ลานกว้างข้างนอก ภาพที่เห็นคือ แคสเตอร์สายพระและคนอื่นๆกำลังช่วยรักษาเหล่านักรบที่บาดเจ็บกันอย่าขยันขันแข็ง แต่อีกมุมหนึ่งก็เห็นเป้นเหล่านักรบนอนตายกันอยู่นับร้อย ใครจะไปคิดว่าหมู่บ้านที่สงบสุขแบบนี้ วันนี้จะเกิดมีสภาพแบบนี้ "พี่ๆๆ เห้นวาเลนไทน์บ้างไหม น้องไม่เห้นเลยอะ ไม่รู้อยู่ไหน หรือว่าอยู่ในสนามรบด้วยอะ เพราะถ้าอยู่ในสนามรบจริง ตั้งนานแล้วนะไม่รู้เป้นอะไรไปหรือเปล่าอะ เราไม่น่าชวนเค้าร่วมเดินทางกับเราเลยนะ ถ้าเค้าเกิดเป็นอะไรขึ้นมาอะ กระซิกๆ" โซเฟียพูดไป น้ำตาก็เริ่มคลอที่เบ้าตา ราฟาเอลพอได้ยินที่น้องสาวถามก็นึกขึ้นได้ว่าลืมวาเลนไทน์ไปเลย เค้าไม่ทันสังเกตเลยด้วยว่าวาเลนไทน์หายไปตอนไหน "ตายละพี่ก็ลืมวาเลนไทน์ไปเลย มัวแต่ยุ่งๆกับพวกสมิงโฉดอะ" ราฟาเอลเพิ่งฉุกคิดได้ว่าลืมวาเลนไทน์  "คนที่พวกเธอ 2คนพี่น้องพูดถึงหน้าตาเป็นไงละ มีอะไรที่เด่นๆพอชี้ชัดได้ไหม เผื่อข้าเห้น" อลันที่นอนรักษาอยู่ก็พูดถามขึ้นมา " วาเลนไทน์ เป้นไฟเตอร์สาว หน้าตาจัดว่าสวยเลย ผมดำยาวถึงกลางหลัง ส่วนบนหัวสวมหมวกเขาพิกม่าอยู่ และอีกอย่างเธอพกดาบ2เล่มไว้ที่เอว ข้างละเล่ม แถมเล่มซ้ายมือดาบนั้นห่อด้วยผ้ามิดเลย" ราฟาเอลอธิบายถึงวาเลนไทน์อย่างละเอียดให้อลันฟัง พออลันได้ฟังเท่านั้น เค้าก็ดีดนิ้วแล้วร้องอ๋อขึ้นมาเลย "อ๋อ ข้าเห้นสิ อยู่ในสนามรบนั้นละ ออกไปรบในช่วงแรกพร้อมข้าเลยละ เพราะที่ข้าจำได้เพราะเค้าสวย จนเกือบจะจีบไปแล้ว" อลันพูดบอก 2พี่น้อง "หา? ออกไปรบตั้งกะแรกเลยหรือนี่ปาเข้าไปเกือบ 2ชั่วโมงแล้วนะ ป่านนี้จะเป้นยังไงเนี่ย" โซเฟียอุทานและพูดด้วยน้ำเสียงที่เป้นกังวล "ตอนนี้ข้าก็หายดีแล้ว พอมีแรงจับขวานเพื่อไปรบต่อแล้ว งั้นเรา 2คนไปกันได้แล้วละ ราฟาเอล ปะไปรบกันต่อ" อลันพูดพร้อมยืนถือขวาน และรีบเดินออกจากที่พักทันทีพร้อมกับราฟาเอล

          อลันเดินนำหน้าและเรียกให้ราฟาเอลเดินตามเค้าขึ้นไปที่กำแพงหมู่บ้านเพื่อดูสถานะการณ์ปัจจุบันว่าเป้นยังไงแล้วตอนนี้ "เท่าที่ข้าดูตอนนี้นะ ฝ่ายเราเหลือคนอีกไม่ถึงพันคนแล้วถ้าจะคิดเป้น%ก็พวกเราเหลือแค่ 40%แล้วละ พวกสมิงที่มาช่วยก็เหลือน้อยเต็มทีแล้ว สถานการณ์แย่เต็มที่แล้วละ" อลันดูสถานะการณ์รบแล้วพูดให้ราฟาเอลฟัง "เราจะทำยังไงดีละเนี่ยหวังว่าพวกเราคงมีปาฏิหารย์ มาช่วยพวกเรานะข้าหวังเช่นนั้น" ราฟาเอลพูดปลอบใจตัวเอง อลันชี้มือไปตรงกลาสนามรบ แล้วเรียกให้ราฟาเอลดูบางอย่าง "นั่นใช่เพื่อนของเจ้าไหมที่ชื่อวาเลนไทน์อะไรนั้นนะ เห็นหมวกพิกม่าเด่นอยู่คนเดียวเลย"อลันพูดพร้อมชี้มือเรียกให้ราฟาเอลดู "ใช่ๆๆ นั่นนะวาเลนไทน์ที่ข้ากับน้องข้าพูดถึงอะ ดีใจจังที่เค้ายังอยู่ ถึงแม้อยู่ในสนามรบก็ตามที่เถอะ" ราฟาเอลพูดด้วยสีหน้าโล่งใจไปเปราะที่เห้นวาเลนไทน์ยังอยู่ "โหดไม่ใช่เล่นเลยนะวาเลนไทน์นะ ดูสิใช้ดาบได้คล่องมากเลย ฟันไวมาก ฟันไวแบบที่ข้าไม่เคยเห็นใครไวเท่านี้มาก่อนเลย แถมยังเน้นฟันเฉพาะที่คอของพวกสมิงอีก ดูสิ เดินไปทางไหน ก็เห้นหัวสมิงขาดปริวตลอดเลย แบบนีข้าคงจะไม่คิดจีบแล้วละ" อลันพูดพร้อมกับทำท่าขนลุก ไม่ใช่แต่อลันที่ขนลุกราฟาเอลก็เช่นกันเพราะเพิ่งเคยเห้นฝีมือของวาเลนไทน์จะจะก็วันนี้เอง "ถ้ามีคนอย่างวาเลนไทน์สักพันคนนะ ฝ่ายเราชนะแน่ๆ แต่นี่มีคนแบบเค้าแค่คนเดียว" อลันพูดไปก็ถอนหายใจไป "หัวหน้าของพวกสมิงโฉดมันออกมารบเองแล้วดูสิ ตัวใหญ่จิงๆ แถมถือดาบ 2เล่มอีก พวกเรารีบลงไปรบเร็วเข้าเถอะไหนๆถ้าจะตายก็ขอตายในสนามรบดีกว่า ไปๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ" อลันพูดปลุกระดมและวิ่งออกนอกหมู่บ้านเพื่อเข้าสู่สนามรบต่อ

         3 ชั่วโมงผ่านไปใกล้จะมึดแล้ว สงครามีที่ท่าว่าใกล้จะจบแล้วเนื่องจากฝ่ายนักรบของอลัน เหลือน้อยเต็มทีแล้ว แถมเหนื่อยล้าอีกต่าหาก ถึงแม่ว่าจะผลัดกันไปรักษาบาดแผลก็ตาม และข้างหน้าของพวกเค้าไม่ไกลนักคือไกเซอร์ออกญาหัวหน้าของสมิงโฉด "ตายๆๆๆซะให้หมด ฮ่าๆๆๆไอ้พวกปลาซิวปลาสร้อยทั้งหลาย ตายซะ ฮ่าๆๆๆ" ไกเซอร์ออกญาพูดไปหัวเราะไป ส่วนมือทั้ง 2ข้างของมันที่ถือดาบก็กวัดแกว่งดาบ ฆ่านักรบของฝ่ายมนุษย์ไปมากเลย เพราะนักรบที่โดนไกเซอร์ออกญาฆ่าตานั้นก็หวังเผื่อที่จะเอาดาบเข้าไปฟัน แต่ผลปรากฎว่าฟันไม่เข้าถึงแม้ว่าดาบของเหล่านักรบจะฟันโดนส่วนที่เป้นเนื้อก็ตามแต่ก็หามิระคายผิวไกเซอร์ออกญาไม่ เพราะผิวหนังของไกเซอร์ออกญาแข็งมาก แข็งเกินกว่าจะเป้นสมิง "แก อย่าอยู่เลยพวกเรารุมมัน" เหล่านักรบก็รวมตัวพุ่งเข้าไปอีก5-6คน เพื่อหมายจะไปฟันไกเซอร์ออกญา แต่ก็ไร้ผลเช่นเดิม "ฮ่าๆๆๆ ไร้สาระจริงๆพวกแมลงหวี่แมลงวันพวกนี้ ฮ่าๆๆ ใครจะมาทำอะไรข้าได้ ฮ่าๆๆๆ" ไกเซอร์ออกญาพูดไปหัวเราะเยาะเย้ยเหล่านักรบของอลันที่ตายคาดาบของมัน ทันใดนั้นเอง มีเสียงดังขึ้นมาจากทางข้างหลังทัพของพวกสมิงโฉด "พวกข้ามาช่วยอีกแล้วแล้วไอ้หนูราฟาเอล พวกเราลุยถล่มมันให้ราบตามที่ข้าวาแผนไว้ให้พวกเจ้า "เสียงที่พูดขึ้นมานั้นคือ... วุ้นราชันย์ สหายต่างเผ่าพันธ์ของราฟาเอลนั้นเอง วุ้นแก่ได้ยกกองกำลังวุ้นมาหลายหมื่นเลย "แกไอ้พวกวุ้น ไอ้วุ้นเศษขยะริอาจมารบกับพวกสมิงโฉดอย่างพวกข้าหรือ พวกเราจัดการไอ้วุ้นพวกนี้ด้วยอย่าให้เหลือ " พอสิ้นคำสั่งของไกเซอร์ออกญา เหล่าสมิงโฉดก็ได้ฟันวุ้นตายเป้นจำนวนมากแป๊ปเดียววุ้นก็ตายไปหลายพัน ไกเซอร์ออกญาหัวเราะร่าที่เห้นสภาพวุ้นที่แป๊ปเดียววุ้นตายไปเยอะ  แต่แทนที่วุ้นราชันย์จะกลัว กลับหัวเราะเยาะใส่ไกเซอร์ออกญาอีกต่าหาก "พวกแกสมิงโง่ทั้งหลายติดกับดักของข้าแล้ว ฮ่าๆๆๆ ดูสิ อาวุธและชุดเกราะของพวกเจ้าเหนียวเนอะนะไปด้วยเศษวุ้นขอลูกน้องข้า ดาบของพวเจ้าตอนนี้ ฟันกล้วยยังไม่ขาดเลยดพราโดนเศษวุ้นเกาะดาบหมด  แถมพวกแกก็เคลื่อนไหวไม่คล่องแล้วละเพราะเศษวุ้นไปเกาะตามเกราะฮ่าๆๆๆๆ และอีกอย่างข้าจะเริ่มแผนการขั้นที่2แล้ว เหล่าวุ้นทั้งหลายจงผนึกร่างรวมกันเดียวนี้" สิ้นคำสั้งขอวุ้นราชัย์ วุ้นหลายสิบตัวก็เกาะกลุ่มรวมร่างกันกลายเป็นวุ้นขนาดใหญ่ที่มีรูปร่างคล้ายวุ้นราชันย์นับร้อยตัว กำลังไล่ทุบเหล่าสมิงโฉดล้มตายไปเป็นจำนวนมาก "สถานะการพลิกกลับแล้วท่านอลัน วุ้นราชันย์เพื่อนของข้าทำได้ดีมากเลย ไม่น่าเชื่อเลย ฮ่าๆๆๆ"  ราฟาเอลพูดบอกอลันด้วยสีหน้าที่ดีใจอย่างมากที่เพื่อนที่ไม่คาดคิดจะมาช่วย "กรอดๆๆๆๆแกไอ้วุ้นราชันย์ตัวดี ตายซะเถอะอย่าอยู่เลยแก"ไกเซอร์ออกญา คำรามสุดเสียงพร้อมทั้งเงื้อมดาบฟันไปที่วุ้นราชันย์ แต่วาเลนไทน์ก็วิ่งเข้ามาฟันที่ดาบของไกเซอร์ออกญาเพื่อเปลี่ยนวิถีดาบให้พ้นจากวุ้นราชันย์ "กรอดๆๆแกถึงจะเป้นนักรบหญิงข้าก็ไม่ปราณีนะ แส่หาที่ตายชัดๆ" ไกเซอร์ออกญาพูดจบก็ใช้ดาบทั้ง 2มือฟันมาที่วาเลนไทน์หมายจะฆ่าให้ตาย แต่วาเลนไทน์ก็หลบด้วยความว่องไว แต่แทนที่จะใช้ดาบฟันไปที่ไกเซอร์ออกญา วาเลนไทน์กลับยืนนิ่งและเก้บดาบยาวแกร่งเข้าฟักที่เอวด้านขวามือ และเกะเชือกและผ้าที่ที่มัดและห่ออยู่กับดาบอีกเล่มที่เอวด้ายซ้ายมือ แล้ววาเลนไทน์ก็จับดาบปริศนาและพุ่งตรงไปหาไกเซอร์ออกญาอย่างรวดเร็วที่สุด และเอาดาบปริศนาฟันเข้าไปที่ เกราะแขนซ้าย ขวาและ เกราะขาซ้าย ขวา ที่มีเกราะหนาของไกเซอร์ออกญาหุ้มอยู่ หลังจากที่วาเลนไทน์ฟังลงไปและก็เห็นไกเซอร์ออกญาล้มลงและก็ได้ยินเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของไกเซอร์ออกญาเป้นครั้งแรก  "อ๊ากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเป้นไปไม่ได้มันฟันที่เกราะแขนเกราะขาของข้านี่ ทำไมข้าถึงได้เจ็บเข้าไปถึงเนื้อในและกระดูกหักได้ละ มันดาบบ้าอะไรขอมัน ข้าไม่เชื่อ" พอสิ้นเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดและสงสัย วาเลนไทน์ก็ใช้แรงเฮีอกสุดท้ายเอาดาบปริศนา ฟันไปที่คอขอไกเซอร์ออกญาที่ตอนนี้ล้มลงเพราะแขนขาหักหมด คอขอไกเซอร์ออกญาโดนดาบปริศนาฟันอย่างแรงไม่ขาดมีแค่รอบที่ถูกฟัน แต่คอขอไกเซอร์ออกญาหมุ่นกลับไปกลับมาได้ 3รอบเพราะ กระดูกที่คอของไกเซอร์ออกญาหักหมด ด้วยแรงดาบที่วาเลนไทน์ฟันไป หลังจากนั้นวาเลนไทน์ก็สลบไปทันทีเพราะได้ทุ่มเทแรงทุกอย่างจนหมดแรงในที่สุด ส่วนสมิงที่เหลือก็ถูกเหล่านักรบฆ่าตายไปอีกเยอะ ที่เหลือพอเห้นหัวหน้าตัวเองตายก็รีบวิ่งหนีหายไปจนหมด และแล้วสงครามย่อยๆครั้งนี้ก็จบลงด้วยชัยชนะของฝ่ายมนุษย์ ...(ยังไม่จบมีต่ออีกเยอะ^^)...................................       

noiizmax

  • Jr. Member
  • **
  • กระทู้: 306
Re: ก๊อบมาอย่ามาด่า(เอาให้ดูอ่า)
« ตอบกลับ #8 เมื่อ: มกราคม 14, 2012, 20:49:29 »
บทที่8. ฝันร้ายและพักฟื้น

          ....วาเลนไทน์หนีไปๆ ออกไปให้ไกลจากตัวพี่เร็ว วิ่งไปเร็วๆอย่าหันหลังกลับมานะ ไปๆๆๆๆๆ (ชายนิรนามตะโกนไล่ให้น้องสาวของตนหนีไปให้ไกลๆ)    .... พี่ชายๆๆ (วาเลนไทน์ร้องตะโกนพร้อมกับวิ่งไกลห่างพี่ชายออกไป).... ทั้งหมดที่เกรินมานี้ วาเลนไทน์กำลังฝันถึงเรื่องอดีตที่แสนเศร้าที่เคยเกิดขึ้นกับตัวเค้าอยู่ "พี่ชาย..." วาเลนไทน์เพ้อเพราะพิษไข้จากบาดแผลที่ได้จากการรบครั้งนี้และละเมอออกมาด้วยเสียงที่แผ่วเบา "เอ๊ะ..." โซเฟียเหมือนจะได้ยินและรีบวิ่งมาฟังที่เตียง ที่วาเลนไทน์นอนรักษาตัวอยู่ แล้วโซเฟียก็นั่งและเอาหูตัวเองเอียงฟัง ใกล้ๆกับปากของวาเลนไทน์ เพื่อจะฟังว่าที่เค้าได้ยินวาเลนไทน์พูดประกี้  แต่ก็ไร้ประโยชน์ ไม่มีเสียงอันใดออกมาจากปากวาเลนไทน์อีกเลย "สงสัยฉันจะหูฝาดไปเองแล้วมั้ง  " โซเฟียพูดกับตัวเองแล้วก็เดินไปทำข้าวต้มที่ครัวต่อ สักพักราฟาเอล และอลัน เดินเข้ามาในบ้าน หลังหนึงที่เป้นที่พักให้กับวาเลนไทน์นอนรักษาตัวอยู่ "ว่าไงยัยน้องตัวดี วาเลนไทน์ตื่นยัง " ราฟาเอลถามน้องสาวที่คอยเฝ้าดูอาการวาเลนไทน์อยู่  "ยังเลยพี่ เค้ายังหลับอยู่เลย นี่ก็หลับไป 5วันแล้วนะ ยังไม่ตื่นเลย แต่ประกี้ น้องคิดว่าน้องได้ยินเสียงวาเลนไทน์เค้าละเมอออกมาด้วย แต่พอเข้าไปรอฟังอีกก็เงียบ หรือน้องหูแว่วหว่า" โซเฟียรีบเล่าให้ราฟาเอลและอลันฟัง "อ้าว..ก็ไม่แปลกนี่ คนมักจะพูดละเมอเวลามีพิษไข้อะ แปลกตรงไหน" อลันถามกับด้วยความสงสัย "ก็วาเลนไทน์เค้าเป็นใบ้พูดไม่ได้ แต่หูได้ยินนะ" ราฟาเอลอธิบายให้อลันฟัง " อ้าวเหรอ เพิ่งรู้นะเนี่ย แล้วพวกเจ้าสื่อสารกับเค้ายังไงละ" อลันถามต่อด้วยความสงสัยในตัววาเลนไทน์เพิ่มขึ้น "ส่วนมากวาเลนไทน์เค้าจะเอาปลายดาบเขียนที่พื้นดินอะ ส่วนบางอย่างเค้าก็จะแสดงออกมาทางสีหน้าและแววตาอะ เลยพอให้รู้ได้อะ" ราฟาเอลอธิบายให้อลันฟัง "แล้วเอาดาบเล่มนั้นที่ฟันหัวหน้าสมิงออกมาจากมือวาเลนไทน์ได้หรือยังละ หรือว่ายังกำแน่นอยู่ยังไม่ยอมปล่อยตั้งกะวันนั้นนะ" อลันถามและมองไปที่วาเลนไทน์ที่นอนหลับอยู่ "เหมือนเดิมอะ วาเลนไทน์ยังกำดาบอยู่เลย แกะเท่าไรก็แกะเอาดาบเล่มนั้นออกมาจากมือของวาเลนไทน์ไม่ได้อะ เค้ายังกำดาบไว้แน่นเลย" โซเฟียพูดตอบและเปิดผ้าห่มด้านที่มือขวาของวาเลนไทน์กุมดาบอยู่ "งั้นก็ปล่อยให้วาเลนไทน์เค้าหลับต่อไปเถอะ ดูสิ แผลเต็มตัวเลย ถึงแม้แผลจะไม่ลึกมาก แต่ก็หลายสิบแผลเลยละ ให้เค้านอนหลับพักฟื้อต่อไปเหอะ ส่วนพี่กับอลันและคนอื่นๆที่หายดีแล้วต้องไปจัดการเรื่องศพต่อละนะ ใกล้จะเสร็จแล้ว " ราฟาเอลพูดจบและเดินออกไปนอกบ้านพร้อมกับอลัน ปล่อยให้โซเฟียดูแลอาการคนเดียวตามเดิม

noiizmax

  • Jr. Member
  • **
  • กระทู้: 306
Re: ก๊อบมาอย่ามาด่า(เอาให้ดูอ่า)
« ตอบกลับ #9 เมื่อ: มกราคม 14, 2012, 20:50:17 »
บทที่ 9 เรื่องราวขอดาบปริศนาและคำพยากรณ์ครั้งที่ 1

          วาเลนไทน์หลังจากหลับเพราะพิษไข้ที่ได้รับมาจากบาดแผลหลับถึง 5วัน  วาเลนไทน์ก็ลืมตาตื่นขึ้นมา พอดีกับที่โซเฟียกำลังเปลี่ยนผ้าขนหนูที่ชุบน้ำเย็นแล้วคอยวางไว้ที่หน้าผากของวาเลนไทน์เพื่อลดไข้ " ว้าวๆ ดีใจจังที่พี่สาวคนสวยตื่นแล้ว เดี๋ยวต้องรีบไปเรียกพี่ราฟาเอลกับท่านอลันก่อนละ" โซเฟียทำหน้าดีใจมาก ที่เห็นวาเลนไทน์หายจากพิษไข้ และตื่นสักที แต่ยังไม่ทันที่โซเฟียจะลุก วาเลนไทน์ก็ได้จับแขนของโซเฟียไว้ และวาเลนไทน์ทำท่าส่ายหน้า เป้นการบอกให้โซเฟียรู้ว่า ยังไม่ต้องไปเรียกใครมาหรอก  "งั้นกินน้ำกับกินข้าวต้มก่อนนะ พี่สาวเล่นหลับไปถึง 5วันเลยคงหิว" โซเฟียพูดพร้อมเดินไปยกถาดอาหารมาตั้งไว้ที่ข้างเตียงของวาเลนไทน์ "เดี๋ยวโซเฟียป้อนให้นะ กินเยอะๆละ" โซเฟียพูดพร้อมหยิบช้อนมาตักข้าวต้ม แต่วาเลนไทน์กลับส่ายหน้า แล้วกำลังจะหยิบช้อนมาตักกินเอง แต่สิ่งที่วาเลนไทน์เห้นคือ มือขวาของวาเลนไทน์ที่จะใช้หยิบช้อน มือข้างนั้นยังกำดาบปริศนาเล่มนั้นไว้แน่นเลย "พี่สาววางดาบก่อนเถอะ พี่หลับไป 5วัน 5วันมานี้พี่ก็ยังกำดาบนั้นตลอดเลยทั้งๆที่หลับอยู่อะ แกะยังไงก็แกะไม่ออก" โซเฟียอธิบายให้วาเลนไทน์ฟัง วาเลนไทน์ฟังจบก็ปล่อยมือจากดาบ แล้ววางดาบไว้ที่ข้างๆตัว จากนั้นก็กินข้าวต้มจนหมดชาม แล้วโซเฟียก็ทำความสะอาดแผลให้กับวาเลนไทน์ต่อ "ไงยัยตัวดี มีอะไรให้พี่กับอลันกินไหมวันนี้ " ราฟาเอลและอลันก็แวะมาดูอาการของวาเลนไทน์อีก "ว้ายๆ พี่อย่าเพิ่งเข้ามาน้องกำลังทำความสะอาดแผลกับเปลี่ยนผ้าพันแผลให้กับพี่สาวคนสวยอยู่" โซเฟียร้องลั่น แล้วรีบไล่ให้ราฟาเอลและอลันออกไปก่อน ทั้ง2ได้ฟังดังนั้นก็รีบเผ่นและไปนั่งหัวเราะกันอยู่ข้างนอก "ฮ่าๆๆ เกือบโดนหาว่าแอบดูแล้วไง ฮ่าๆๆ" อลันพูดไปหัวเราะไป 10 นาทีผ่านไปโซเฟียก็ตะโกนให้ราฟาเอลและอลันขึ้นไปหาวาเลนไทน์ได้

          "ไง ตื่นแล้วหรือสาวสวยแสนโหด " อลันพูดไปยิ้มไปให้กับวาเลนไทน์ วาเลนไทน์ได้ฟังดังนั้นก็ยิ้มตอบแล้วพยักหน้าตอบ "ทำไมท่านอลันถึงไปว่าพี่สาวคนสวยโหดละ ดูสิพี่สาวคนสวยออกจะสวยแบบนี้ โหดที่ไหนกัน" โซเฟียพูดด้วยอารมขุ่นเคืองเล็กๆที่มาว่าวาเลนไทน์ว่าเป็นสาวโหด "เห่อๆ น้องของนายไม่ได้เห็นสินะ ว่าแม่สาวคนสวยคนนี้เวลารบแล้วเป็นไง เห่อๆ" อลันพูดเหมือนจะกระซิบให้ราฟาเอลฟัง "ซุบซิบว่าอะไรพี่สาวอีก เดี๊ยๆโดน" โซเฟียพูด้วยน้ำเสียงสูงเหมือนจะโกระแล้ว แต่วาเลนไทน์จับแขนขอโซเฟียไว้ แล้วยิ้มให้และส่ายหน้าเป็นเชิงบอกให้โซเฟียรู้ว่า ไม่เป้นไรกับที่อลันพูด  "เอาเถอะไหนๆวาเลนไทน์ก็ตื่นแล้ว พอดีท่านผู้เฒ่าสมิง ต้องการพบตัวเจ้าและจะถามอะไรเจ้าบางอย่างและท่านก็อยากจะดูดาบเล่มนั้นนะจะได้ไหม " อลันพูดและชี้มือไปที่ดาบปริศนาของวาเลนไทน์ที่วางอยู่บนเตียง วาเลนไทน์ก็พยักหน้าเป็นการตอบรับและถือดาบปริศนากะจะเดินออกไปหาท่านผู้เฒ่าสมิง แต่ราฟาเอลห้ามไว้และบอกว่า เดี่ยวท่านผู้เฒ่าสมิงจะมาหาเอง เพราะวาเลนไทน์บาดเจ็บอยู่ วาเลนไทน์เลยนั่งพิงหลังอยู่บนเตียเพื่อรอท่านผู้เฒ่าสมิง ที่อลันออกไปตาม
 
           10 นาที ต่อมาอลันก็เดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับผู้เฒ่าสมิง และผู้เฒ่าสมิงก็เอาเก้าอี้มานั่งข้างๆเตียงของวาเลนไทน์ "เจ้าค่อยยังชั่วแล้วใช่ไหม ข้ามีเรื่องมารบกวนถามแค่ไม่กี่นาทีเดี๋ยวข้าก็จะออกไปแล้ว เพราะข้าต้องรีบถามเพราะเดี๋ยวข้ากับเหล่าสมิงต้องกลับไปฟื้นฟูหมู่บ้านสมิงต่ออีก คงไม่รบกวนเจ้าเกินไปใช่ไหม" ผู้เฒ่าสมิง ถามด้วยความห่วงใยและรีบร้อน วาเลนไทน์ ยิ้มแบบอ่อนโยนและพยักหน้าตกลง " เจ้าเอาดาบเล่มนี้มาจากไหนเนี่ย เจ้าพอจะบอกข้าได้ไหม เพราะดาบเล่มนี้ เป็นดาบโบราณของชาวสมิงเรา ตามตำราบอกว่ามันหายจาชาวสมิงเป้ฯร้อยปีแล้ว มันเป็นดาบที่ชื่อว่า ดาบเขี้ยวทมิฬ ดาบเล่มนี้ถ้าใช้ฟันมันจะไม่มีบาดแผลภายนอก แต่มันจะไปเฉือนเนื้อหักกระดูก ประมาณว่าฟันเกราะแต่ความเสียหายจะไหลผ่านเกราะเข้าไปเฉือนเนื้อและกระดูกภายในร่างกายของคนที่โดนฟันแทน เพราะฉะนั้นเกราะจึงไม่มีความหมายกับดาบเล่มนี้เลย แล้วยิ่งข้าได้ยินอลันเล่าถึงตอนที่เจ้าเอาดาบเล่มนี้ฟันเกราะของหัวหน้าสมิงโฉด แล้วหัวหน้าสมิงโฉดกระดูกหัก ข้าก็สงสัยแล้วว่าคงเป้นดาบเล่มเดียวกันแน่ๆ" ผู้เฒ่าสมิง อธิบายเรื่องของดาบให้ทุกคนฟัง "มิน่าละ ทำไมหัวหน้าสมิงเกราะก็หนามาก แต่วาเลนไทน์ฟันแล้วสมิงตัวนั้นถึงได้ร้องโอดโอยปานนั้น ทั้งๆที่ไม่มีบาดแผลเลย"อลันพูดเพราะเข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับหัวหน้าสมิง วาเลนไทน์มองหน้าผู้เฒ่าสมิงและโซเฟียก็รู้ใจหยิบดินสอกับกระดาษมาให้วาเลนไทน์เขียน พอวาเลนไทน์เขียนเสร็จก็ยื่นให้ทุกคนอ่าน วาเลนไทน์เขียนในกระดาษนั้นว่า{ข้าเร่ร่อนไปทั่วค่ำไหนนอนนั่น มีอยู่คืนนึง ก่อนที่ข้าจะหลับอยู่ในป่า อยู่ๆก็มีแสงสว่างจ้ามากที่ด้านหน้าของข้า และเห็นลางๆว่าเป็นรูปร่างผู้หญิง และผู้หญิงคนนั้นก็พูดขึ้นมาว่า " จงเอาดาบเล่มนี้ไปซะ เพราะอีกไม่นานจะเกิดสงครามใหญ่อีกครั้งหนึ่ง จงเอาดาบเล่มนี้ไปช่วยผู้คนซะวาเลนไทน์" พอผู้หญิคนนั้นพูดจบ แสงก็หายไป และดาบเล่มนี้มันก็มาอยู่ที่มือของชั้นแล้ว} หลังจากที่ทุกคนได้รุ้ข้อความที่วาเลนไทน์เขียนบอกแล้ว ผู้เฒ่าสมิงก็ขอดูดาบ อลันก็เดินไปหยิบดาบหมายจะเอาดายมาให้ผู้เฒ่าสมิง แต่อลันหยิบดาบไม่ขึ้น คราวนี้ราฟาเอลก็เดินไปหยิบ แต่ก็หยิบไม่ขึ้นเหมือนกัน คราวนี้ทั้ง2คนก็หยิบดาบพร้อมกัน แต่ผลก็เหมือนเดิมคือหยิบไม่ขึ้น "วาเลนไทน์ไหนหยิบดาบเอามาให้ข้าดูใกล้ๆสิ " ท่านผู้เฒ่าพูดด้วยความสงสัย และวาเลนไทน์ก็หยิบดาบมาให้ผู้เฒ่าสมิงดู พอผู้เฒ่าดูเสร็จก็ยิ้มและเอยขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า " นักดาบที่ดี ดาบมันจะเลือกเจ้าของของมันเอง และดาบเล่มนี้มันได้เลือกวาเลนไทน์ให้เป้นเจ้าของมันเพียงคนเดียว ไม่เชื่อก็ก้มไปดูที่ใบดาบซิ มันมีรอยสลักว่า " วาเลนไทน์ " .....งั้นข้าก็ไม่มีอะไรสงสัยหรือติดใจเกี่ยวกับดาบนี่ละ แต่ข้ายังสงสัยแสงสว่าง ที่เป้นรูปร่าของผู้หญิง และคำพูดที่บอกว่าจะเกิดสงครามครั้งใหญ่อีก อันนี้สิที่ข้าติดใจกับคำพวกนี้ "ผู้เฒ่าสมิงพูดและเอามือลูบขนที่คางและคิดถึงคำพูดที่วาเลนไทน์เขียนให้อ่านประกี้ พอผู้เฒ่าสมิงพูดจบสักพัก ก็เกิดเหตการณ์แผ่นดินไหวอย่างรุนแรงมาก แรงจนยืนไม่อยู่บ้านหลายหลังทนไม่ไหวล้มพังก็มี รวมทั้งบ้านที่พวกวาเลนไทน์พักอยู่ประกี้ด้วย แต่ทุกคนก็ช่วยกันประคองวาเลนไทน์และผู้เฒ่าสมิงออกมานอกบ้านได้ทันก่อนที่บ้านจะพัง  แผ่นดินไหวนี้รุนแรงมากและกินเวลานานประมาณ 5 นาที แล้วก็หยุดหายไปเฉยๆเลย เหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "โอ้ ...ไม่จริงๆๆ คำพยากรณ์ มันเกิดขึ้นแล้วจริงๆๆ " ผู้เฒ่าสมิงร้องตะโกนออกมาเหมือนกับคนเสียสติ ทำให้ทุกคนตกใจมาก และผู้เฒ่าสมิงก็พูดอยู่ประโยคเดียว "โอ้ ...ไม่จริงๆๆ คำพยากรณ์ มันเกิดขึ้นแล้ว" พูดจนสลบไป...................
คำพยากรณ์ที่ 1 ที่เทพแห่งความมึดและความตาย " อาทรัม" ที่ได้เคยพูดไว้ว่า "วันใดที่แผ่นดินทั้ง 2สั่นสะเทีอนเลื่อนลั่น วันใดที่ฝนตกเป็นสายเลือด วันใดที่คนตายกลับฟื้นคืน และวันใดที่กลางวันไร้แสงสว่างตกอยู่ในความมึดมิด วันนั้นข้าจะกลับมาอีกครั้ง "  บัดนี้ได้อุบัติขึ้นแล้ว 1อย่าง ......................



บทที่ 10 ที่มาของคำพยากรณ์/นิทานที่เป็นเรื่องจริง

          หลังจากเกิดเหตแผ่นดินไหวรุนแรง และผู้เฒ่าสมิงอยู่ๆก็ตะโกนพร่ำเพ้อถึงคำพยากรณ์บางอย่าง อย่างบ้าคลั่งจนสลบไป ทำให้คนทั้งหมู่บ้านนั้นทั้งตกใจและสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น คงต้องรอเวลาให้ผู้เฒ่าสมิงฟื้นจากการสลบก่อน แล้วค่อยถามว่าแผ่นดินไหวครั้งนี้มันเกี่ยวกับคำพยากรณ์อะไร .....
         
          1 ชั่วโมงต่อมา ผู้เฒ่าสมิงฟื้นจากการสลบ และมองไปรอบๆ ก็เห็นชาวบ้าน และเหล่านักรบที่เหลือรอด กำลังจัดการกับซากบ้านที่ล้มพังเพราะแผ่นดินไหวกันอยู่ วาเลนไทน์เห็นและเอามือสกิดที่ไหล่ของโซเฟียเพื่อให้โซเฟียมองตามมือที่วาเลนไทน์ชี้มือไปทางผู้เฒ่าสมิง " พี่ๆๆ ท่านผู้เฒ่าสมิงฟื้นแล้ว " โซเฟียตะโกนเรียกราฟาเอล จากนั้นทุกคนก็เดินมานั่งข้างหน้าผู้เฒ่าสมิงและขอให้ผู้เฒ่าสมิงเล่าเรื่อง ที่เกี่ยวกับพยากรณ์ที่ผู้เฒ่าสมิงตะโกนออกมาก่อนที่จะสลบไป " พวกเจ้าคงเคยฟังนิทานหรือนิยาย เรื่องสงครามแห่งแสงสว่างและความมึดมาแล้วใช่ไหมตั้งกะเด็กๆอะ " ผู้เฒ่าสมิงถาม ทุกคนพยักหน้าตอบเกือบหมดว่าเคยฟังแล้ว เพราะมันเป้นนิทานที่เล่าต่อๆกันมาให้ลูกหลานฟัง เว้นแต่วาเลนไทน์ที่ส่ายหน้าอยู่คนเดียว " อ้าวพี่วาเลนไทน์ไม่เคยฟังหรือ มันเป็นนิทานที่เล่าต่อๆกันมาให้เด็กๆในหมู่บ้านทั้งอนาจักรฟังนะ" โซเฟียถามแบบงงๆที่ไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนที่ไม่เคยฟังนิทานเรื่องนี้ วาเลนไทน์ก็ส่ายหน้าเหมือนเดิม และเอาดินสอเขียนไปที่กระดาษว่า {เท่าที่ฉันจำได้ แม่ชีที่เคยช่วยชีวิตฉันสมัยเด็กบอกว่าฉันเคยความจำเสื่อมครั้งนึง และอีกอย่างฉันก็เป็นเด็กกำพร้ามาตั้งกะเด็กแล้ว และฉันก็เร่ร่อนไปทั่วจนถึงบัดนี้อะ} พอโซเฟียอ่านจบ ก็โผเข้าไปกอดวาเลนไทน์และน้ำตาซึม "ไม่รู้เลยนะเนี่ยว่าพี่วาเลนไทน์จะมีชีวิตแบบนี้มาตั้งกะเด็กแล้วอะ กระซิกๆ) วาเลนไทน์ก็ยิ้มแบบอ่อนโยนและเอามือลูบหัวโซเฟียเบาๆ และเอานิ้วชี้ปาดน้ำตาทั้ง 2ข้างของโซเฟียประมาณว่าไม่ต้องร้องหรอก "ข้าเข้าใจละ มิน่าทำไมวาเลนไทน์ถึงได้ใช้ดาบได้คล่องและฟันไวกว่านักดาบมือดีที่ข้าเคยเห็นมากแล้ว เพราะการใช้ชีวิตที่ต้องเอาตัวรอดไปวันๆของวาเลนไทน์ ได้ขัดเกลาฝีมือของวาเลนไทน์ไปในตัวด้วยนี่เอง "อลันพูดในสิ่งที่ตัวเองกำลังคิดอยู่ และหมดข้อสงสัยกับฝีมือวาเลนไทน์ที่เก่งแบบนี้ "เอาละมาเข้าเรื่องกันต่อ นิทานที่พวกเจ้าฟังมาตั้งกะเด็กๆนะ มันถูกปรุงเสริมเติมแต่ง ให้ดูเป็นนิทาน ที่พวกแสงสว่างสู้กับพวกความมึด แต่ของจริงมันไม่ใช่ มันเป็นเรื่องเล่าที่ผู้เฒ่าสมิงของแต่ละรุ่นเล่าไว้ และมีบันทึกอยู่ในหนังสือประวัติศาสตร์ของแต่ละเผ่าพันธ์ แต่หนังสือเล่มนี้แต่ละเผ่าพันธ์จะเก้บไว้อย่ามิดชิดและเผยแพร่ออกมาเป็นนิทานให้พวกเจ้าฟังไงละ แต่ข้าจะเล่าเรื่อจริงให้ฟัง  .......(อ้างอิง ปฐมบท "บทแห่งการกำเนิดสงคราม" อ่านได้ในหน้าแรก)....."ผู้เฒ่าสมิงได้บอกเล่าเรื่อจริที่เกิดมานานมากแล้วให้พวกที่นั่งฟังได้ฟังกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ส่วนคนฟังพอได้ฟังเรื่องจริง ก็มีอาการขนลุกเพราะไม่คิดว่านิทานที่พวกเค้าฟังตอนเด็กๆ แท้จริงแล้วของจริงมันโหดร้ายเพียงใด

          เมื่อผู้เฒ่าสมิงได้เล่าทุกอย่างจนหมดแล้ว ผู้เฒ่าสมิงก็ได้ขอตัวกลับไปฟื้นฟูหมู่บ้านสมิงก่อน โดยที่มีพวกอลันแบ่งทหารและนักรบที่เหลือรอดจากสงครามครั้งนี้ แบ่งเป็น 3กลุ่ม กลุ่มแรก ตัวอลันเหล่านักรบและทหารของเค้าไปช่วยกันฟื้นฟูหมู่บ้านสมิง ส่วนกลุ่มที่ 2 อลันก็ได้ให้แคสก้าและบริทนี่ 2ใน5 ขุนพล และเหล่าทหารและนักรบอีกจำนวนมากกลับไปรายงานข่าวทุกเรื่องที่เกี่ยวกับหมู่บ้านสมิงและเซาร์เทิร์นไซท์ให้กับเฮียโจที่เป็นหัวหน้าของเหล่าไฟเตอร์และท่านเซอร์อเล็กซ์เจ้ามืองเซาเทิร์นฟอร์ทฟังทั้งหมด ส่วนกลุ่มที่3 นักรบและทหารอีกกลุ่มก็ทิ้งไว้ที่หมู่บ้านเซาร์เทิร์นไซร์ เพื่อที่จะช่วยพวกราฟาเอลฟื้นฟูหมู่บ้านนี้ให้เสร็จก่อน เมื่อร่ำลากันเสร็จทุกคนก็แยกย้ายไปทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย เพียงแค่ 2 อาทิตย์ ทั้งหมู่บ้านเซาร์เทิร์นไซร์และหมู่บ้านสมิงก็กลับเป็นปกติสุขเช่นเดิม......................

จะเป้นปกติสุขเช่นนั้นจริงหรือ หึๆๆ  เมื่อรัตติกาลคืนนี้ได้ครอบงำท้องฟ้า ทุกคนก็หลับสนิทเหมือนทุกคืน แต่เช้าพรุ่งนี้บางอย่างจะค่อยๆเปลี่ยนไปๆๆๆ หึๆๆๆ..............................

noiizmax

  • Jr. Member
  • **
  • กระทู้: 306
Re: ก๊อบมาอย่ามาด่า(เอาให้ดูอ่า)
« ตอบกลับ #10 เมื่อ: มกราคม 14, 2012, 20:50:48 »
ภาคบทเริ่มต้นของมหาสงครามครั้งใหม่

บทที่11. ข่าวสารและการเดินทางอีกครั้ง

เช้าวันใหม่ที่กำลังจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้วของอนาจักรเมทัลลิก้า
           " พี่ราฟาเอลๆพี่วาเลนไทน์ มีข่าวสารด่วนมาจากเซอร์อเล็กอีกแล้ว " โซเฟียวื่งหน้าตาตื่นมาอีกแล้ว พร้อมชูมือขวาที่มีกระดาษม้วน ที่ตีตราของเมืองเซาร์เทิร์ไซท์ " ขอบใจโซเฟีย มีข่าวสารหรือคำสั่งอะไรมาอีกละเนี่ย" ราฟาเอลรีบแกะกระดาษม้วนที่ตีตราของเมืองเซาร์เทิร์ไซท์ มาอ่าน " โซเฟีย รีบไปตามวาเลนไทน์ และเก็บสัมภาระเพื่อที่จะออกเดินทางไปหาท่านเซอร์อเล็กด้วยนะ ย้ำเอาอาวุธติดตัวไปให้เต็มอัตรา ท่านเซอร์อเล็กบอกว่าให้รีบไปหาท่านโดยเร็วและให้เอาอาวุธติดตัวไปด้วย เพราะมีงานด่วนมากเกี่ยวกับอนาจักรมทัลลิก้าเลยละ " ราฟาเอลสั่งโซเฟียด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและราฟาเอลก็รีบตรงไปในบ้านเพื่อเตรียมตัวเดินทาง ส่วนโซเฟียก็รีบวิ่งไปเรียกวาเลนไทน์ ที่ตอนนี้กำลังสอนให้เด็กๆในหมู่บ้านฝึกดาบไม้กันอยู่

          5 นาทีต่อมา ราฟาเอล โซเฟีย และวาเลนไทน์ ก็ได้นั่งรถไฟใต้ดินเถื่อน และรถไฟใต้ดินเถื่อนก็มาจอดที่สถานีวิลเดอรวู๊ดหรือหมู่บ้านสมิง และคนที่ขึ้นมาก็คือ อลัน 1ใน5ขุนพลของเฮียโจ ผู้เฒ่าสมิง และ 2พี่น้อง สไตเกอร์ นายกองเขี้ยวทมิฬ และแมตด๊อก พลแม่นธนูเขี้ยวทมิฬ เมื่อทั้งหมดได้มาเจอกันบนรถไฟใต้ดินเถื่อนต่างก็ทักายกันอย่างสนิทสนมและ อลันก็ได้เล่ารายละเอียดบางอย่างให้ทั้งหมดฟัง " ที่ท่านเซอร์อเล็กเรียกมาครั้งนี้คงเป้นเรื่องที่เกี่ยวกับแผ่นดินไหวครั้งใหญ่งวดที่แล้วอะ ข้าก็รู้แค่นี้อะ คงต้อไปรอฟังจากท่านเซอร์อเล็กเองแล้วละ" อลันเล่าเรื่องที่รู้ให้ได้ฟังก่อน" ท่านเซอร์อเล็กคงคิดเหมือนข้าๆแน่ๆ ถึงได้เรียกพวกเรามา" ผู้เฒ่าสมิงบอด้วยอาการครุ่นคิด "ไม่ใช่แต่พวกท่านหรอกที่จะไปพบท่านเซอร์ พวกข้า 5ขุนพล และเฮียโจก็ได้เดินทางไปตามเมืองต่างๆ เพื่อไปเชิญเหล่าผู้นำ ให้มาปรึกษาหารือกันเรื่องบางอย่างอะ" อลันพูดด้วยสีหน้าที่เหนื่อล้า  "หาเชิญเหล่าผู้นำของแต่ละเมืองเลยหรือ แสดงว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เล่นๆแล้วละ " ราฟาเอลถึงกับออกอาการตกใจเพราะได้ยินที่อลันพูดว่าเชิญผู้นำของแต่ละเมืองมา แต่ก็ไม่มีเสียงผู้ใดพูดต่อไปอีกแล้ว เพราะต่างคนกำลัครุ่นคิดอยู่ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นนับจากนี้ต่อไป

          15 นาทีต่อมา ทั้งหมดก็ได้มาถึงหน้าเมืองเซาร์เทิร์นฟอร์ท แต่ภาพที่ทุกคนเห็นตอนนี้ แตกต่าจากทุกครั้งที่ผ่านมา เพราะยามปกติพ่อค้าแม้ค้าจะพลุกพล่านเพื่อขายของ แต่ตอนนี้สภาพที่เห้น มีแต่เหล่านักรบ ไม่ว่าจะนักดาบ แรนเจอร์ และเหล่านักเวทย์ทุกสาย มารวมตัวกันที่เมืองนี้ ในเมืองว่าเยอะแล้ว ข้างนอกเมือง ยังมีกางเต้นท์นอนกันอีกมากมายเต็มท้องทุ่งหน้าเมืองเลย" โห ...นี่มันเกิดอะไรขึ้นนะ ทำไมเหล่านักรบเยอะแบบนี้ละ  แตกต่างจากงวดที่แล้วที่ฉันมากับพี่เลย งวดที่แล้วมีแต่พ่อคาแม่ค้ามาขายของกัน"  โซเฟียทำสีหน้าตกใจและสงสัยที่เห็นเหล่านักรบเยอะแบบนี้ "จำได้ไหมที่ท่านเซอร์ใช้ให้ท่านเฮียโจออกไปรวบรวมนักรบมาเตรียมพร้อมไว้อะ  พวกนี้เป็นพวกที่ได้ยินชื่อเสียงและเกียรติศักดิ์ของเฮียโจแล้วเดินทางตามมาเพราะนับถือเค้าทั้งนั้นเลยถึงได้นักรบมาเยอะแบบนี้อะ" อลันเล่าพร้อมด้วยสีหน้าที่ชื่นชมในตัวเฮียโจ "โห ว้าวๆ เฮียโจนี่สุดยอดไปเลย " โซเฟีย ร้องอุทานด้วยความชื่นชมเฮีโจ "แต่พี่ว่าบรรยากาศมันแปลกๆนะ พี่สังเกตมาพักนึงแล้ว ใครๆก็หันมามองพวกเรา สงสัยคงงงว่า พวกเราเป็นใครที่มีเหล่านักรบสมิงมาด้วย " ราฟาเอลบอก ด้วยสีหน้าที่สงสัย " หึๆๆ ไม่ใช่หรอกราฟาเอล ดูดีๆสิ พวกนั้นมองใครกันแน่ " อลันหัวเราะเล็กน้อย ราฟาเอลหันรีหันขวางและพบว่าที่พวกเค้ามอง ไม่ใช่พวกเค้าหรือพวกสมิง แต่เป็นวาเลนไทน์ ที่เหล่านักรบพวกนั้นมองกันอยู่ " อ๋อ..มองคนสวยนี่เอง นึกว่าอะไร" ราฟาเอลพูดพร้อมยิ้มแบบหายสงสัย  " ถูกของเจ้าครึ่งนึงนะราฟาเอล อีกครึ่งเพราะพวกเค้าได้ยินเรื่องที่พวกเราลุยกับสมิงโฉดและ เรื่องความเก่งของวาเลนไทน์ที่สู้แบบชนิดถวายหัวเพื่อให้หมู่บ้านที่ไม่ใช่ขอตนเองอยู่รอด เพราะนักรบและทหารที่รอดกลับมาก็เอาเรื่องที่เจ้ารบกับพวกสมิงโฉด มาเล่าให้ฟังกันเป้นทอดๆ และใครๆก็ใคร่อยากเห้นนักดาบสาวแสนสวยที่สู้กับเหล่าสมิงโฉดและฆ่าหัวหน้าสมิงโฉดแม้ตัวเองสู้จนสลบไปก็ตาม" อลันเล่าด้วยสีหน้านับถือและมองไปที่วาเลนไทน์  วาเลนไทน์ฟังก็ยังงง เอานิ้วชี้ ชี้ไปที่ตัวเอง ประมาณว่าตัวเราหรือที่โดนมองอะ และแล้วทั้งหมดก็ได้เดินทางมาถึงหน้าปราสาทของเซอร์อเล็กซ์ ที่อยู่ด้านในสุดของเมืองเซาร์เทิร์ฟอร์ท........

ภาระกิจอะไรที่รอพวกเค้าอยู่...............

noiizmax

  • Jr. Member
  • **
  • กระทู้: 306
Re: ก๊อบมาอย่ามาด่า(เอาให้ดูอ่า)
« ตอบกลับ #11 เมื่อ: มกราคม 14, 2012, 20:51:22 »
ง่วงละเดะมาก๊อบไหม่เอาสบายๆที่
http://archive.gameindy.com/forum/20110620/index_t188.0.html
นะครับ

Mafia-ก๊อง!!!

  • Jr. Member
  • **
  • กระทู้: 108
  • เกย์พลังโจมตี
Re: ก๊อบมาอย่ามาด่า(เอาให้ดูอ่า)
« ตอบกลับ #12 เมื่อ: มกราคม 14, 2012, 22:08:07 »
กรุณาให้เครดิตคนที่แต่งด้วยนะครับ
ไม่ได้ด่า แค่แนะนำครับ จะได้ไม่โดนแจ้งจับเรื่อง ลิขสิทธิ์

ผู้แต่ง อาริงกิ๊งกิ๊ง (พี่กบ)  g#008
ตรงนี้ คุณลงโทษ http://forum.asura.in.th/index.php?topic=20207.0
แต่ที่นี่ http://forum.asura.in.th/index.php?topic=20396.0
คุณบอก "ทางทีมงานจะไม่ลงโทษในบอร์ด "คุยจริงบ้าง เล่นบ้าง อะไรบ้าง" ครับ"
จำคำตัวเองไว้ดีๆ อย่ามากลับคำทีหลังนะ "ค้างคาวไฟ"

อาริงกิ๊งกิ๊ง

  • Jr. Member
  • **
  • กระทู้: 117
Re: ก๊อบมาอย่ามาด่า(เอาให้ดูอ่า)
« ตอบกลับ #13 เมื่อ: มกราคม 15, 2012, 01:23:42 »
ไม่ทราบว่าจะก็อบมาทำไมเหรอ ขออนุญาติเจ้าของเรื่องยังเอย แถมก็อบมาทั้งดุ้นโดยไม่ให้เครดิตคนแต่งอีก เฮ้อ...
แนะนำว่าล็อคกระทู้นี้เถอะ ไม่ใช่อะไรหรอก อายตัวเองที่เขียนFan Fic. สมัยก่อนแบบตัวหนังสือผิดๆ ถูกๆ เต็มไปหมด

noiizmax

  • Jr. Member
  • **
  • กระทู้: 306
Re: ก๊อบมาอย่ามาด่า(เอาให้ดูอ่า)
« ตอบกลับ #14 เมื่อ: มกราคม 15, 2012, 08:37:24 »
อ่อครับคือผมยังเด็กคร้าบแล้วก็ทำไมเปงบอกด้วย ที่ก๊อบมากะอยากให้มีสีสันคร้าบบบบบบบบบ woon_555 woon_555 woon_sunny woon_sunny woon_sunny