กลางคืนเค้าให้นอนพักผ่อนแม่งไม่นอน ตีหนึ่งตีสองเที่ยวเดินชวนคนไข้เตียงอื่นคุย
ทีนี้เค้าให้น้ำเกลือปู่อยู่ แล้วอิฐต้องลุกดูตลอดว่าปู่แำกนอนทับสายน้ำเกลือมั้ย
ก็เห็นอยู่นะว่ามันเดินไปเดินมา แต่ไม่คิดว่ามันจะเดินเข้ามาที่เตียงปู่
เห็นมันยืนมองดูขวดน้ำเกลือพักนึง แล้วมันก็ยื่นมือไปที่ตัวปรับหยดน้ำเกลือ
อิฐถามว่าทำอะไร มันบอกจะปรับน้ำเกลือให้ อิฐบอกไม่ต้อง ดูอยู่พยาบาลเค้าปรับไว้แล้ว
มันบอกมันเคยเป็นผู้ช่วยหมอทหาร มันรู้ มันทำเป็น
อิฐก็เลยว่า สถานภาพคุณตอนนี้คืออะไร คนไข้ใช่มั้ย แล้วที่ของคุณอยู่ตรงไหน อยู่ตรงเตียงคนไข้โน่น
กลับไปนอนที่เตียงไป ไม่ใช่เดินเพ่นพ่านรบกวนคนอื่น เค้าจะพักผ่อน
มันบอกว่ามันนอนไม่หลับ ก็เลยเดินช่วยดูให้แทนพยาบาล (ประโยคนี้แม่งปรี๊ดดดดดด)
อิฐเลยว่า หน้าที่นี้พยาบาลเค้ารับผิดชอบเอง ไม่ต้องยุ่งหรอก
นี่ผมเคารพความอาวุโสของคุณนะ อย่าให้ผมพูดว่าเสือกเลยดีกว่า
ทีนี้ญาติมันก็ลุกขึ้นด่าเลย เป็นเด็กพูดจาระวังปากมั่ง เล่นไม่ดูรุ่น
อิฐก็เลยด่ากลับว่าแก่ก็แก่ให้รู้เรื่องมั่ง ไม่ใช่แก่แล้วเสือก หน้าที่ก็ไม่ใช่
ไม่รู้หรอกว่าทำเป็นจริงมั้ย แต่ตอนนี้ดูสภาพตัวเองมั่ง เป็นคนไข้เหมือนกันอย่าสะเออะ
พยาบาลเวรเค้าเดินดูอยู่แล้ว นอนไม่หลับก็ลงไปนั่งเป็นเพื่อนยามโน่นไป ไม่เดือดร้อนใคร
มันก็เถียงว่า เค้ามีความรู้อยู่ ช่วยดูให้ไม่ดีรึไง
อิฐก็ว่าผมจะมั่นใจได้มั้ยว่าคุณรู้จริง เกิดปู่ผมเป็นอะไรหมาตัวไหนจะรับผิดชอบ
อย่าว่ากันดีกว่า ก่อนมารู้อาการคนอื่น รู้สถานภาพตัวเองให้ได้ก่อนดีมั้ย
ไม่สบายใกล้หายจะได้กลับบ้านแล้ว เสือกๆเดี๋ยวได้นอนยาว
ไอคนไข้มันเลยถามว่าบ้านอยู่ไหน กูหายมึงเจอกูกับลูกน้องกูแน่
อิฐเลยว่าลูกน้องที่ไหน มันว่าลูกน้องในค่าย อิฐก็ถามว่าค่ายไหน
มันบอกค่ายเสนารักษ์ อิฐเลยถามว่า อยู่ค่ายเสนาทำหน้าที่อะไร
มันบอกเป็นหมวดอยู่ อิฐก็เลยถามว่าอยู่ร้อยไหน มันไม่ยอมบอก
ตอนนั้นแม่อิฐมาพอดี เพราะแม่อยู่บ้านพัก รพ. พยาบาลโทรไปตามว่าอิฐมีเรื่องกับคนไข้เตียงอื่น
ยามโรงบาลก็อยู่กันเต็ม พยาบาลเต็มหมด พอแม่มาแม่ก็เดินไปดูป้ายชื่อมัน
แล้วก็โทรหาน้าเลย ถามว่าในค่ายมีทหารชื่อนี้มั้ย อยู่หน่วยไหน
น้าก็บอกว่ามี เป็นลูกน้องน้าเลย แม่ก็เลยเล่าให้ฟัง คุยโทรศัพท์ต่อหน้ามันเลยอ่ะ
คุยเสร็จวา่งหู แม่อิฐพูดกับมันประโยคเดียว เคลียร์เลย
"รักษาตัวหาย ออกจากโรงบาลไปรายงานตัวกับผู้พันด้วยนะ"
อิฐเลยถามแม่ว่าโทรหาน้าเหรอ แม่บอกว่าวันอาทิตย์น้าจะมาเยี่ยมปู่
แค่นั้นแหละ แม่งนั่งหน้าแห้ง เงียบกริบไม่พูดไม่จาซักคำ
ญาติมันล้มลงนอนคลุมโปงไปเลย แม่ง แก่ซะเปล่า เกรียนกว่าเด็กอีก
ตื่นเช้ามาไม่สบตาเลย เดินก้มหน้าเข้าห้องน้ำไปทั้งญาติทั้งคนไข้
ว่าจะเดินตามแม่งไปแระ แต่ขี้เกียจสร้างเรื่องอีก เดี๋ยวแม่ด่า
ที่สำคัญวันนี้แม่เวรหยุดด้วย แม่อยู่เป็นเพื่อนปู่เอง
คนไข้ 38 ญาติก็น่าจะเกือบ 60 มั้งเห็นมันเรียกน้า
เดินมุดหัวไม่กล้าสู้หน้าเด็ก 24 แล้วนี่แม่อิฐเฝ้าเองสงสัยแม่งต้องอกแตกตายก่อนได้ออกจากโรงบาลชัวร์
พรุ่งนี้น้ามาด้วย จะคอยดูพวกแม่งจะทำหน้ายังไง
แม่ง เห็นกุใส่เกงเลนอนเฝ้าคนแก่ คิดว่ากุเป็นเด็กบ้านๆไงสัด
ดูคนก็ดูแม่งไม่เป็น แค่แว่นกุก็อันละหกพันกว่าแล้ว ดูคนไม่เป็นยังเสือกมาดูถูกคน
