ชีวิตของคนเราน่ะ ก็เหมือนกับกล้วยแขก
คนเราเกิดมา ก็บริสุทธิ์ผุดผ่อง เหมือนกับกล้วยคลุกแป้งขาวๆ นี่แหละ
พอเติบโตไป ผ่านไปในสังคม ก็เหมือนเอากล้วยลงกระทะ
ต้องสู้ดิ้นรน ไม่ต่างอะไรกับกล้วยที่โดนน้ำมันร้อนๆ
จากผิวเกลี้ยงกลมสีขา่ว ก็กลายเป้นสีน้ำตาลสกปรกและขรุขระ
แต่สุดท้ายแล้ว..
จุดจบของกล้วยแขกก้มีแค่สองแบบ..
มีคนซื้อไปกิน หรือถูกทิ้งให้เน่า
ชีวิตคนก็เหมือนกัน
คุรจะอยู่ อย่างมีคุณค่า หรือจะอยู่ไปเรื่อยๆ จนแก่เน่าตายไป
เลือกเอา
จะเป้นกล้วยขายออก หรือเป้นกล้วยค้างคืน
ถ้ามีคุณค่าแล้วทำให้ผมไม่มีความสุขผมยอมเป็นกล้วยค้างคืนดีกว่า
มีคุณค่าแค่ไหนถ้าไม่มีความสุขก็เท่านั้น คนเราคิดไม่เหมือนกัน ถ้าทำให้คนอื่นมีความสุขแล้วตัวเองมีความทุกข์ ผมไม่ทำครับ
เอาง่ายๆ ผมจะทำให้มีความสุขทั้งสองฝ่าย ไม่ว่าวิธีนั้นจะทำให้ความสุขน้อยกว่าอีกสองวิธีก็ตาม
โลกนี้ไม่มีหรอกพวกที่ทำดีไม่หวังผล เราทำดีให้คนอื่นก็เพราะเราหวังให้เค้าชื่นชม ชอบคุณ ทำดีกับคุณ สนใจคุณ
แม้แต่พวกที่ปิดทองหลังพระก็ยังหวังว่าซักวันจะมีใครซักคนมาเห็นเค้าทำความดีบ้างไม่ว่าใครก็ตาม
ปล.ความเห็นผมมันเปลี่ยนได้ตามสถานะการณ์ เอาไปใช้ก็อย่ายึดติดกับวิธีการมากนักนะครับ
อะฮิๆๆ
