คำถามเกิดขึ้้นกับตัวฉันมากมาย ! และปัญหาเหล่านั้น ณ ตอนนี้ ฉันเองยังหาทางออกไม่ได้ ,, บางครั้งก็ทำเป็นไม่สนใจมัน แต่มันกลับไม่หายไป มันกลับยิ่งทำร้ายภายในใจยิ่งกว่าเดิม หลายครั้งฉันเองไม่เข้าใจตัวเอง ว่าตัวเองกำลังคิดอะไร กำลังต้องการอะไร และจะทำอย่างไรต่อไป ,, ก่อนนั้นฉันเลือกที่จะกุมมือเธอไม่แบ่งให้ใคร เมื่อเธอรู้สึกอึดอัด ฉันเองก็ยินยอมที่จะคลายกำลังบีบมือเธอ นับวัน ฉันเองไม่รู้สึกอุ่นกับไอมือของเธอ ฉันไม่เห็นความสำคัญของเธอ และ ฉัน เลือกที่จะปล่อยมือเธอไป ,, รู้สึกดีหลังจากปล่อยมือเธอไปแล้ว ฉันเองก็รู้สึกดีกับมือที่ไร้เธอ ฉันจะไปจับสิ่งอื่นๆดั่งใจฉันก็ย่อมได้ ได้ลิ้มลองกับสิ่งใหม่ๆมากมาย แต่นานวันเข้าสิ่งเหล่านั้นไม่เคยทำให้ฉันรู้สึกดีตลอดเวลาได้เลย .............. มือที่ว่างเปล่าของฉัน กำลังแห้งกร้าน ฉันเลือกที่จะกลับไปหาสิ่งที่ฉันคิดว่าเหมาะกับมันมากที่สุด หวังว่าเธอนั้นก็ต้องการเช่นกัน !!! ......... แต่ก็ไม่ใช่ดั่งหวัง มือนั้นของเธอเลือกที่กุมมือเขาคนนั้นไว้แน่น และอาจไม่มีวันปล่อยเลย
... คงเป็นที่ฉัน ผิดที่ฉัน ฉันเลือกที่จะยอมให้เธอไป ฉันยอมแม้จะทิ้งสำคัญของฉัน ,,
แต่ช่างเถอะ ! อย่างน้อยฉันก็จะยอมรับสิ่งนั้น ยอมรับมัน นำมันมาเตือนหัวใจ ..
เธอจำไว้นะ ..... ยามใดที่เขานั้น ปล่อยมือเธอทิ้งไว้เพียงลำพัง ก็ยังมีฉันที่ยังจะคอยจับมือเธอมา แล้วดูแลมัน "ให้ดีที่สุด" !
